Ciastko z wróżbą

W tej powieści poznajemy dalsze losy rodziny Hryciów 20-lat po wydarzeniach z poprzedniej części, ale nie tylko. Cukiernie dalej prowadzi Waldemar z żoną Heleną a pomaga im ich syn Zbyszek z którym w powieści spotykamy się bardzo często, bo to on wymyślił na Dni Gutowa "ciastko z wróżbą" oraz zakochał się w nieodpowiedniej dziewczynie. Iga z Xavierem prowadzą hotel w odremontowanym pałacyku w którym spotykają się po 50-sieciu latach dwie teraz już prawie 70-letnie przyjaciółki które dotychczas mieszkały w różnych zakątkach świata. Teresa teraz bardzo chora razem z córka i wnuczką przyjechała do Gutowa w podróż sentymentalna, ale również żeby rozliczyć się z przeszłością, która dla kilku osób może być bardzo niewygodna i bolesna. Monika natomiast reprezentuje dawnych spadkobierców cukierni i wie, że ma przed sobą trudne zadanie do wykonania bo może zniszczyć życie obecnych właścicieli. Powieść jest napisana dwutorowo, gdzie teraźniejszość miesza się z retrospekcją dotyczącą osoby Teresy i Moniki. Poznajemy ich losy od roku 1945 aż po rok 1967. Nie było im łatwo. Obie zaznały biedy i głodu. Obie nie miały łatwego dzieciństwa ale połączyła je osoba Pawlaka, który nauczył je rywalizacji i dążenia do obranego celu. Bardzo podobała mi się ta powieść. Napisana w sposób wciągający, chociaż niektóre lata z życia dziewcząt mogły się wydawać trochę nudne dla czytelnika nieznającego realiów życia lat 50-tych i 60-tych np. pochody pierwszo- majowe czy szantaż żeby zapisać się do partii. Ale tak waśnie było i autorka świetnie potrafiła opisać te trudne czasy. Miałam obawy czy po kilku letniej przerwie będę pamiętała co wydarzyło się w poprzedniej części. Ale niepotrzebnie, bo tą książkę można czytać jako oddzielną całość, tym bardziej, że na końcu jest spis osób występujących w powieści oraz kalendarz wydarzeń. I wszystko byłoby dobrze gdyby nie zakończenie, które niczego nie wyjaśnia i zostawia czytelnika z wielka niewiadomą CO DALEJ?