220 linii

Druga część kontynuacji z życia rodziny Wierzbickich. Po ,,110 ulicach’’ , które dotyczyły zesłania całej czwórki z Warszawy do Grajewa ,autorka zafundowała nam kolejny tom ,, 220 linii’’. Piękna książka pisana lekkim piórem przy doskonałości znawstwa slangu młodzieżowego. Jest to książka zarówno dla młodzieży jak i dorosłych. Dorosłych też warto uwrażliwić na problemy nastolatków. Druga część dotyczy już powrotu z Grajewa do Warszawy. Poświęcona jest młodszemu synowi państwa Wierzbickich Mikołajowi. Autorka pisząc te książki , sama miała w owym czasie takich dwóch budrysów w domu – synów i dlatego tak pięknie się odnalazła się w środowisku nastolatków i opisała ich świat. Mikołaj skończył 13 lat i jest uczniem pierwszej klasy gimnazjum. Bardzo wrażliwy, delikatny chłopiec, zamknięty w sobie, przeciwieństwo starszego brata Michała. Chłopak jest zauroczony sportem w postaci jazdy na deskorolce i już pierwszego dnia szkoły łamie rękę podczas akrobacji. Jako rekompensata pozostaje mu miniaturowa ręczna deska do jeżdżenia po blatach i parapetach, którą sprezentował mu Michał, starszy brat. Start do nowej szkoły od razu ma już utrudniony. Ma problemy z rodzicami, konflikty z nauczycielami i kolegami . Jest fanem gry na perkusji. Dałby się pokrajać ,aby móc założyć własny zespół i oddać się po całości muzyce. Jednak brak środków na profesjonalny sprzęt muzyczny nie sprzyja jego wielkim uniesieniom. Mikołaj dostaje swoją własną kartę miejską na przejazdy w Warszawie i traktuje ją bardzo poważnie jako przepustkę w dorosłość, coś jakby pierwszy dowód osobisty. Otworzył się przed nim nowy świat, gdy odbył pierwszą wycieczkę donikąd autobusem linii miejskiej. Stała się ona już takim osobliwym hobby, jakby rytuałem, który można powtarzać w ramach czasu wolnego po szkole. Od tej pory sam chce sterować własnym życiem. Przy takich podróżach, nie raz i nie dwa bez kompletnego komfortu, jeżdżenie i poznawanie nowych tras linii zaczyna go wciągać jeszcze bardziej. Osobliwy sposób ładowania swoich wewnętrznych akumulatorków podczas każdej jazdy wyzwala w nim wolność, dreszcz emocji, adrenalinę. A przelatujące widoki za oknem nakręcają go jeszcze bardziej do działania. Chce jeszcze więcej i więcej. W czasie tych wypraw poznaje nowe osoby, które również podzielają jego pasje jak Makary. Zaprzyjaźnia się też nawet z największym łobuzem szkolnym Kajtkiem. Śledzi dziewczynę z klasy Melanię, która codziennie zamiast do domu udaje się w stronę ogródków działkowych. Bardzo go to intryguje. Chłopak ociera się o problem biedy, ciężkiej choroby, śmierci, przysięgi złożonej w imię przyjaźni. Jest pełen empatii w stosunku do osób , którym przyszło zmierzyć się z prawdziwymi przeciwnościami losu. Przeżywa też pierwszą miłość i wcale nie taką beztroską, bo na bardzo trudnych podwalinach. Mikołaj staje się bardzo dojrzały jak na swój wiek. Nie jeden dorosły nie umiałby się podjąć podobnych zobowiązań i wyzwań. Czy Mikołajowi uda się urzeczywistnić plany muzyczne? Kto mu w tym pomoże? Polecam lekturę, nawet drugi tom podobał mi się bardziej od pierwszego. Dużo w nim dobrej energii. Trzeba spojrzeć otwarcie na młodzież , na ich problemy i dobre strony medalu. Starać się zrozumieć ten dosyć trudny wiek. Sami tacy byliśmy. Mieliśmy swoje poważne sprawy, które były dla nas najważniejsze.