Dziedzictwo elfów. Tom I

Pani Agnieszka Janiszewska jest nauczycielem historii i bardzo się to wyczuwa w powieści. Czuć, że wie o czym pisze i że bardzo dobrze zna fakty historyczne więc tym bardziej dobrze się ją czyta. Rok 1860- w Polsce dużo się dzieje, nasilają się niezadowolenia społeczności. Młoda guwernantka Magdalena Biłowicz przybywa do Zalesic do Państwa Zalewskich aby uczyć dwie ich córki- Amelię i Rozalię. Obydwie różne- jedna cicha, żyjąca w swoim świecie- świecie elfów, druga- krnąbrna, złośliwa, chcąca tylko błyszczeć i się bawić. Poprzednia guwernantka – Pani Wrońska nie mogąc się porozumieć z Rozalią zrezygnowała z posady mimo, iż ich Matce Elżbiecie Zakrzewskiej tłumaczyła powód swojego odejścia. Tamta nie chciała słuchać, że wina leży po stronie jej córki i pożegnała się z guwernantką. Magda staje w obliczu wyzwania jakim jest nauka córek Zalewskich. Młodziutka, zamknięta w sobie Magda próbuje odnaleźć się w nowym, nieznanym świecie jakim jest świat arystokracji. Babcia dziewczynek – Pani Maria – zdaje się być wyniosła, niedostępna i apodyktyczna momentami. Na pewno ma więcej do powiedzenia niż jej synowa Elżbieta. Wyczuwa się, że między tymi dwoma Paniami iskrzy i niezbyt się lubią. Każda z nich ma inny pogląd na losy Polski i na to co się wokół ostatnio dzieje. Ponadto babka widzi jaka jest naprawdę Rozalia i zdaje sobie sprawę, że z tą panną będą w przyszłości problemy. Matka jej wręcz odwrotnie- jest zachwycona córką i cieszy się, że młoda hrabianka tak rwie się na salony i chce jak najszybciej wyjść za mąż. Pośrodku nich jest Magda, która musi być zgodna i z jedną i z drugą. Jest to ciężki czas dla młodej dziewczyny ale chyba i tak lepszy niż jej dzieciństwo w rodzinnym domu, gdzie musiała walczyć z ojczymem. Nagle wśród obowiązków codziennych zjawia się syn Państwa Zalewskich- Romek. Uczy się on w Warszawie na co dzień i tylko od czasu do czasu ma możliwość przyjechania do rodzinnego domu. Jakież jest jego zdziwienie gdy zamiast starszej Pani Wrońskiej spotyka młodziutką guwernantkę Biłowicz. Dwoje młodych nie zdaje sobie sprawy jak ich losy się ze sobą splotą i że łączy ich więcej niż myślą. Tajemnicza przeszłość Państwa Zalewskich bardzo mocno dotyczy losów rodziny Magdaleny. Główna bohaterka bardzo szybko zauważa, że w eleganckim „pałacu” jak nazywa rezydencję jej matka skrywa się bardzo wiele kłamstw, niedomówień. Idealna wydawać by się mogło rodzina Zalewskich wcale taka idealna nie jest. To Pani Maria zaczyna odkrywać karty przeszłości swojej rodziny przed młodą guwernantką. Odkrywa tajemnicę śmierci swojej zmarłej córki. I tu zaczyna się cała historia powiązania rodziny Zalewskich z Magdą. Saga „Dziedzictwo elfów” to saga, która toczy się swoim własnym tempem. Nie czuć tu pośpiechu ani nerwowych zwrotów akcji. Wręcz odwrotnie- czuje się taką nostalgię. Autorka w świetny sposób oddaje nastrój samych Zalesic. Opisy otaczającej ich natury, opisy dworku Zalewskich. Oczami wyobraźni można sobie śmiało malować krajobraz Zalesic. Jest to taka powieść, która mi osobiście przypomina klimaty powieści Elizy Orzeszkowej. Ta fabuła snująca się powolutku, w tle wydarzenia historyczne gdzieniegdzie powplątywane, opisy życia arystokracji. Uwielbiam takie klimaty więc przeczytałam jednym tchem pierwszą część. Jestem ciekawa kolejnej ponieważ pierwsza zostawiła wiele pytań bez odpowiedzi.