Dusza pokryta bliznami. Opowieści z meekhańskiego pogranicza

Po latach ponownie wyruszyłem w podróż po meekhańskich przestworzach. Za przewodnika miałem Roberta Wegnera, który wrócił na szlaki po długiej przerwie. Do czynienia mamy z 6. tomem cyklu Opowieści z meekhańskiego pogranicza, który ukazał się po nie mała 7 latach przerwy. Wielokrotnie zapowiadany, przekładana data wydania, a czytelnikowi pozostawało bardziej lub mniej cierpliwie czekać. Doczekaliśmy się. Czego? 402 strony, na których czułem się jak na wycieczce objazdowej w Gruzji. Od lokacji do lokacji, w zawrotnym tempie i nic w pełnym wysyceniu. Nie wdając się w szczegóły – Wegner równolegle prowadzi wątki bohaterów, którzy znani są odbiorcy z poprzednich tomów. Wydawałoby się, że ciągnie się pewna kontynuacja i… Przez pierwszą połowę książki brnąłem, jak rolnik przez pole po roztopach. Nie do końca pamiętałem wszystkie wątki z poprzednich tomów. Do tego historie, które mimo wszystko nie były kontynuacją. Ale to zrozumiałem dopiero w drugiej połowie, a upewniłem się ostatecznie po „kliknięciu” ostatniej strony. Wszystko brzmi bardziej jako zawiązanie nowych wątków i rozpoczęcie całkiem nowej opowieści. Tłumaczy mi się to niemrawe wprowadzenie jako początek nowej, kilkutomowej epopei. Chociaż, czasami miałem subiektywne odczucie pisania nieco na siłę, wymuszonego. Takiego „zastojowego”. Bo o ile los „szóstek” miał swoje tempo, o tyle kilka innych były jakby wtrąconymi opowiadaniami. Czasami brakowało mi puenty, bądź kierunku. W zasadzie… Szósty tom, siedem lat przerwy, przekładanie terminów. Coś w założeniu szło nie tak, jakby wszystkim się chciało. Teraz pozostaje niewielki niepokój na myśl: Jak długo trzeba będzie czekać na „tom 7”? No bo jeśli teraz wszystko się rozwlecze, odwlecze… Nie będzie to przypadek pierwszy w historii pisarstwa, pewnie tez nie ostatni, ale niezadowolenie od tego nie zniknie (o ile się nie zapomni o istnieniu Meekhanu XD )