Dopóki biło serce

Zabita dechami wieś i siermiężne czasy Gomułkowskiej PRL, doprawdy trudno o bardziej szare, zgrzebne tło. Paradoksalnie to ono właśnie skłoniło mnie do sięgnięcia po książkę koleżanki z Wydawnictwa Szara Godzina. Co tam wymyśliłaś, Aniu, żeby wciągnąć czytelnika w ten świat? Bo Annie Stryjewskiej to się udało, przynajmniej ze mną! Prawda przedstawiona w sposób wręcz naturalistyczny pociąga w tej książce, choć tak naprawdę nie miałabym ochoty na tę codzienną harówkę, mycie się w misce w letniej kuchni pod makatką z dwoma łabędziami haftowaną niebieską nicią. Nie miałabym ochoty na szorowanie okopconych na kuchni garów, jedzenie aluminiową łyżką i picie z blaszanego kubka. Nie miałabym nawet ochoty na wiejskie potańcówki i wiecznie podpitych chłopaków. Ale czyta się o tym dobrze, bo napisane prawdziwie i z przejęciem :)