Dolina popiołów

„Dolina popiołów” Krzysztofa Beśki to kolejna część cyklu o detektywie Stanisławie Bergu i jakże udana :) Tym razem akcja rozgrywa się głównie poza Łodzią, na terenach wiejskich. Berg prowadzi śledztwo dotyczące serii tajemniczych podpaleń dworów, należących niegdyś do polskich powstańców, a przejętych przez carskich urzędników. Kto jest podpalaczem? Czy to kwestia zemsty czy zapowiedź nowego polskiego wystąpienia przeciw caratowi? Beśka świetnie balansuje między wątkami kryminalnymi a historycznymi, ponownie przenosząc nas do schyłku XIX wieku Co więcej, wykazuje się dużą dbałością o szczegóły – zarówno jeśli chodzi o odtworzenie topografii i klimatu epoki, jak i o sposób prowadzenia dochodzenia przez Berga. Tym razem mniej tu opisów ulic Łodzi, a więcej odniesień do historii powstania styczniowego oraz sytuacji szlachty pod rosyjskim zaborem. Zagadki i nieoczywiste tropy sprawiają, że powieść intryguje i wciąga - pochłonęłam ją w jeden dzień :D Historia nie mogła istnieć bez wspaniałych głównych postaci :) Stanisław Berg – inteligentny i nieustępliwy detektyw, który wciąż mierzy się z własną przeszłością. Jego metody śledcze łączą analityczne myślenie z intuicją, a doświadczenie zdobyte w poprzednich sprawach pomaga mu poruszać się w niebezpiecznym świecie intryg i politycznych napięć. Riepin, mentor i przyjaciel Berga którego pragmatyzm oraz wiedza są niezastąpione. W tej części poznajemy bardziej jego przeszłość i długo skrywane sekrety. Oj dzieje się :) Głównym bohaterom towarzyszy barwna galeria postaci drugoplanowych takich jak Franciszek Lenz - przenikliwy i niezłomny sojusznik czy Izaak Kon - wierny przyjaciel wynalazca. Powraca bezwzględny Sokrat Karpow, którego zawziętość i brak skrupułów, przekroczą wszelkie granice. Nową postacią jest doktor Zahn, lekarz szpitala dla obłąkanych, gustujący w niekonwencjonalnych metodach leczenia, a także jego asystent, Roch Ciupa, któremu raczej obce jest słowo lojalność. „Dolinę popiołów” czytało mi się lekko, mimo że jest to kryminał utrzymany w dość mrocznym tonie. W mojej ocenie styl autora ewoluował w porównaniu do pierwszego tomu – jest bardziej dopracowany i dojrzalszy, a narracja płynniejsza. Intryga jest wielowarstwowa i wymagająca, co sprawia, że lektura daje dużą satysfakcję. Na taki obrót spraw właśnie czekałam :D Beśka pozostawia nas z jakże świetnym zakończeniem, więc tylko czekać co przyniesie kolejna część :D