Człowiek bez przyszłości

Początek jest naprawdę bardzo dobry. Jest ciekawy wątek kryminalny, są interesująco wykreowane postacie, jest tajemniczość, jest ten klimat końca lat 30, dodatkowo oprócz makabrycznej zbrodni w powietrzu wisi niepewność co do przyszłości nie tylko Polski, Europy, ale i świata, ponieważ są to ostatnie dni Tego Świata, po 1 września wszystko już będzie inne..... i to mi się podoba. Im dalej tym intryga nie blaknie, wszystko idzie w miarę dobrze, jest parę drobnych potknięć autora, ale jest dobrze. I sam koniec, tutaj wielkie rozczarowanie. Nie wiem czy Tomasz Duszyński nie miał innego pomysłu, czy za czymś gonił, czy coś zupełnie innego zaprzątnęło mu myśli, ponieważ słaby koniec dość mocno rzutuje na książce. Koniec i koniec. Sam koniec, który tłumaczy kto jest zbrodniarzem jest kiepski i to jest pierwszy koniec , drugi też jest i ten natomiast dotyczy m.in Ossowieckiego czy też żony Heleny komisarza Wróbla i ten jest wyjątkowo udany, ponieważ cały ten trud, wysiłek i przeszłość mieszająca się z przyszłością warte jest zastanowienia i to jest jasne. I pełne zarazem. Reasumując ,,Człowiek bez przyszłości '' jest dobrą książką, ale zabrakło mi tutaj czegoś takiego wyjątkowego przynajmniej dotyczy to wątku kryminalnego, wątek obyczajowy jest bardzo dobry, ponieważ zmusza do przemyśleń, zmusza do ustania na moment i następuje wtedy refleksja - nasze wybory, wybory innych ludzi- wszystko to rzuca cień bądź słońce na nasze życie i na życie innych ludzi wokół nas. Czy to koniec komisarza Wróbla ? Mam nadzieję, że nie. Przykro mi się żegnać z kolejnym gliną. Był Maciejewski, był Mock, został ( mam nadzieję ) Kruk, Mortka, Popielski i inni i mimo wszystko Wróbelek dał się lubić ze swoimi dziwactwami. Uwielbiam tamten czas lata 20-30 XX wieku.