Czarodziejka z Florencji

Przeczytałam jakiś czas temu i nie mogłam się zebrać aby napisać kilka słow. Tego co mi się nasuwa i co ślina przynosi. Była jakaś posucha, jakaś niemoc, jakiś urok albo inny czart. Czyżby działanie Florenckiej Czarodziejki? Ale czemu maiłaby nade mną roztaczać swe uroki, mnie mamić i omotywać? No właśnie! Bo sama nie wiedziałam, byłam pod wpływem ale przeuroczona, jakby za mocno, za blisko, za głęboko. Tak! Tak się stało! Czarodziejka rzuciła na mnie czar bezwoli i niemoty, abym nabrała dystansu, aby opowieść mi się wyklarowała przed oczyma, aby zarys był wyraźny i widoczny a niuanse sensualne, rozgałęzione i gwieździste. I abym weszła w tę chmurę narracji z pamięci, celowo, od początku. I żebym dopowiedziała sobie w głowie to co niewiadome, niewyraźne, zagadkowe. „Czarodziejko z Florencji”, przybywaj! I Ty Lustro też!