Czarcie lustro

Tytuł powieści nawiązuje do baśni Andersena "Królowa śniegu". Bohaterowie zachowywali się, jakby w ich oko wpadł odłamek diabelskiego lustra i wszystko co dobre zniknęło, a wszystko co złe nabrało wyrazistości. Ja podczas czytania powieści również miałam wrażenie, jakby utkwił mi w oku odłamek czarciego lustra. Choć wiedziałam, że to niezgodne z moralnością chciałam, żeby winni zniszczenia tylu istnień cierpieli w ogniu piekielnym. Książka jest bardzo zawiła. Wymaga od czytelnika poświęcenia uwagi i skupienia. Pod koniec historia jest tak pogmatwana, że ostatnie 100 stron musiałam cofnąć i przeczytać raz jeszcze bardziej newralgiczne momenty. Mimo to nie wszystkie motywacje bohaterów były dobrze wyjaśnione, lub ja nie do końca je zrozumiałam. Nie pojmuję, dlaczego tak długo była ukrywana tożsamość siostry Moniki, powodu, że jedna z bohaterek została zakonnicą. Wydawało mi się, że pewną czynność wykonała Marta, a na końcu okazało się, że to nie była ona. Mam wrażenie, że autorka trochę za bardzo chciała wszystko zaplątać i przesyciła historię. Dostałam czytelniczej kolki, ale i tak książka bardzo mi się podobała.