Nasza prywatna gra

Książki Magdaleny Zimniak wchodziły w skład powieści, które miałam chęć przeczytać. Do tej pory przegrywały z innymi premierami, a potem zawsze zabrakło mi czasu. Po najnowszą książkę sięgnęłam za namową koleżanki, której jestem wdzięczna za polecenie. Lektorka języka angielskiego, Bianka Magnecka, cierpi na zaburzenia odżywiania, snuje plany swojego teoretycznego samobójstwa. Nie chce się zabić w realu, jak to zrobiła jej matka Iza. Bianka jedzie do rodzinnego miasta, by odkryć bezpośrednią przyczynę samobójstwa matki. Wkrótce po tym znika bez śladu. Mąż Emil i ojciec Stefan zgłaszają zaginięcie i na własną rękę starają się odnaleźć kobietę. Powieść to thriller psychologiczny, w którym znaczna część postaci ma mniejsze lub większe problemy emocjonalne. Narratorzy to w przeważającej większości pierwszoosobowo Bianka i trzecioosobowo Stefan, Emil. Ma to swoje uzasadnienie w doświadczeniach i wspomnieniach postaci. Choć szkice psychologiczne bohaterów są spójne, to pozostał mi pewien niedosyt. Nie jestem w stanie stwierdzić, czy z którymś sympatyzowałam. Brakowało mi rozwinięcia tematu osobowości borderline oraz zaburzeń odżywiania. Nie lubię zabiegu, jakiego używała autorka, a mianowicie rozbudowywania dialogów poprzez powtarzanie wypowiedzi. Rozmowy to często kopiuj - wklej tą samą wypowiedź. Jedyną różnicą były znaki interpunkcyjne na końcu - jedno zdanie zakończone kropką, drugie znakiem zapytania. Powieść wciągnęła i odcięła mnie na kilka godzin od świata zewnętrznego. To nietuzinkowa historia z zaskakującym zakończeniem. Z pewnością sięgnę jeszcze po inne książki autorki.