Cesarzowa nocy. Historia Katarzyny Wielkiej

"Od dziecka wiedziałam, jak wykorzystać to, co mam" (str27) Katarzyna na łożu śmierci wspomina całe swoje życie. Nie jest już potężną imperatorową, lecz schorowaną staruszką, która jeszcze usiłuje sterować swoim życiem i mieć wpływ na innych.Poznajemy ją z innej strony, jej odczucia, myśli, nabywanie doświadczenia jak funkcjonować w wielkim świecie na dworze pełnym intryg, gdzie życie jest grą, w której wszyscy uczestnicy oszukują.Nie ma tam przyjaźni, wyrozumiałości, współczucia jest tylko bezustanna walka o władzę. "Wiedza to władza....Władza polega na tym, aby słyszeć to, co powierzono milczeniu" (str69) Przewijający się kalejdoskop kochanków, nienasycone żądze, które wypalają się pod koniec życia, cierpliwość, której się uczyła przez całe życie, relacje z synem oparte na obustronnej nienawiści, jej największa miłość,problemy zdrowotne. Pod koniec życia otacza się młodymi ludźmi, by wspominać, iż ona kiedyś też była młodą dziewczyną. Młodość to kolory i barwy, starość to jedynie szarość. Autorka skupia się na relacjach carycy z wnukami, w których pokłada wielkie nadzieje i usiłuje wpływać na ich dalsze losy.Jest to gorzka powieść o przemijaniu ludzkiego życia. Świadomość niemocy, cierpienia spowodowanego chorobą, wspomnienia iż kiedyś było się silnym i potężnym bolą, lecz są przykrą rzeczywistością, która czeka każdego z nas.