Bomba

Po przeczytaniu pierwszych dwóch tomów serii „Osiedle Sielanka” byłam bardzo ciekawa dalszego ciągu historii, toteż gdy tylko dowiedziałam się, że pojawiła się następna część, szybko ją zakupiłam i zabrałam się do lektury. Książka wprost mnie zachwyciła! „Bomba”, tak jak poprzednie części, utrzymana jest w konwencji komedii obyczajowej, napisanej inteligentnym językiem, acz w bardzo lekkim, pogodnym tonie. Autorka opisuje perypetie bohaterów z przymrużeniem oka, choć perypetie owe wcale do łatwych ani przyjemnych nie należą: każdy z nich przeżywa jakiś swój dramat albo rozterki. „Osiedle Sielanka” to swego rodzaju komentarz na temat polskiej rzeczywistości, łagodny w formie, ale pod warstwą uśmiechu celnie i wyraziście traktujący o różnych ważnych problemach. Mamy tu zatem do czynienia np. z tematem korupcji w polityce, homofobii, fanatyzmu katolickiego, nierówności płciowych. Za pomocą historii poszczególnych postaci Gutowska-Adamczyk przedstawia rozmaite kwestie społeczne, tworząc obraz polskiej codzienności w krzywym zwierciadle, nie tylko ironiczny, ale nierzadko gorzki i przykry. „Bomba” jest szczególnie ukierunkowana na ukazanie trudnej sytuacji kobiet: bohaterki są ofiarami tradycyjnych stereotypów, które spychają je do roli kur domowych, cierpią z powodu bycia samotnymi matkami albo żonami mężów, którzy nie okazują im zainteresowania, pomstują na to, iż w obecnych czasach trudno jest znaleźć dobrego partnera. Jednocześnie mają w sobie mnóstwo siły i gdy tylko uda im się w siebie uwierzyć, potrafią wiele zdziałać. Gutowska-Adamczyk ma wyjątkowy talent narracyjny: każda z postaci, mimo że jest ich sporo, jest barwną indywidualnością, którą czytelnik łatwo może sobie wyobrazić. Ta plastyczność jednak osiągnięta jest jakby mimochodem, gdyż autorka nie „przynudza” długimi charakterystykami, ale opisuje bohaterów krótko i konkretnie, dzięki czemu akcja nie wytraca prędkości. Świat przedstawiony jest sugestywny, dialogi wiarygodne, a fabuła interesująca. Smaku dodają piękne ilustracje Joanny Klimaszewskiej, które nieodmiennie przywodzą mi na myśl rysunki J. J. Sempego w „Przygodach Mikołajka”. Dawno już nie miałam do czynienia z książką, którą tak bardzo chciałam skończyć, a jednocześnie nie chciałam, żeby się już skończyła. Jestem uniwersum „Osiedla Sielanki” kompletnie zafascynowana i z niecierpliwością będę czekać na następną część. Polecam gorąco!