110 ulic

Przepiękna życiowa książka dla młodzieży i dorosłych, część pierwsza. Książka wydana w 2002. Poświęcona czasom wschodzącej Polski po wyjściu z PRL-u . Opisane są lata dziewięćdziesiąte, z pierwszym akcentem bezrobocia i kuroniówki. Główny bohater książki jest zbiorowy, to małżeństwo z dwojgiem synów, jeden dorastający nastolatek licealista, drugi młodszy. Rodzina mieszka w Warszawie. Dzieci mają wszystko czego dusza zapragnie. Niczego im się nie odmawia. Najdroższe ciuchy, sprzęt sportowy, wyjazdy zagraniczne, mieszkanie w apartamentowcu nie omijają ich. Michałowi starszemu synowi to nawet z lekka poprzewracało się w głowie od nadmiaru, traktuje dziewczyny jak zabawki, gdyż same za nim latają i narzucają się. Można zmieniać je jak rękawiczki. Rodzice też mają wszystko. Matka robi zakupy tylko w galeriach i najdroższych sklepach, w domu najmodniejsze buty wysypują się z garderoby. Po co się ograniczać? Ale nic nie jest przypisane nam na własność, co raz się zdobyło. Nadchodzi dzień ,gdy ojciec traci pracę i przez trzy miesiące nie raczy powiadomić, że jej szuka. Żyją z oszczędności, na kredyt , korzystając z kart. Matka też sama podkłada się w redakcji za koleżankę i również zostaje bez pracy. Sielanka kończy się gwałtownym zgrzytem. Pozostaje pożegnać się z dotychczasowym życiem. Cała rodzina wyprowadza się do Grajewa ,gdzie dostają tam jedyną z możliwych, pracę na stacji benzynowej. Ciężko spada się z dużego konia i nie łatwo się podnieść. Trudno jest rodzicom dostosować się do nowych warunków pracy, jeszcze trudniej starszemu synowi Michałowi. Ciężko żegnać się z dobrobytem. Najszybciej moim zdaniem przyjął do wiadomości i pogodził się z faktem młodszy syn Mikołaj. Dla niego liczy się najbardziej deska i aby mógł na niej jeździć. Treść książki opowiada o dostosowywaniu się do nowej sytuacji dorosłych osób jak i młodzieży. Śledzimy wszystkie zmagania i trudności dorosłych oraz Michała w nowej szkole, jego nowe przyjaźnie i pierwszą miłość. Trudne to były czasy. Moi rodzice znali akurat odwrotną parę z tego dziesięciolecia, która za PRL-u wyjechała do Grajewa szukać szczęścia ,sami zostali ściągnięci tam do pracy jako wybitni specjaliści, dostali mieszkanie służbowe. Kiedy z malutkimi dziećmi właśnie kończyli się urządzać, zakład upadł. Oboje młodzi stracili pracę, oszczędności , które władowali w mieszkanie oraz samo mieszkanie. Tak bez środków do życia , bez perspektyw na jakiekolwiek lokum, z malutkimi dziećmi, wylądowali pod tamtejszym blokiem z meblami na śniegu. Ale każdy musi walczyć , nie poddawać się. Udało im się wygrzebać z dołka. Choć uważam ,że ta para z prawdziwego zdarzenia miała o wiele trudniej niż ta z książki. Specjalnie podałam ten przykład, gdyż rodzice by mi tego inaczej nie darowali . Chciałam nakreślić jakie to były lata. Ogólna myśl , przesłanie jest takie . Nic co ci daje los nie jest twoją własnością na stałe , nie musi wiecznie trwać i w każdej chwili może ci go odebrać. Ale ty nigdy się nie poddawaj i walcz do końca ,a jakieś rozwiązanie lepsze czy gorsze, może tymczasowe zawsze się znajdzie. Można wyjść na prostą. Książka jest bardzo ciekawa, pisana lekkim piórem. Z przyjemnością śledzi się losy bohaterów i im kibicuje. Zostaje na długo w pamięci. Polecam, nie zniechęcajcie się do lektury. Ona nigdy się nie zdezaktualizuje.