Żywok

Wojtek kocha las. Jest leśniczym, mieszka w otoczeniu drzew i właśnie na łonie natury czuje się najlepiej. Inka ucieka od życia, szukając schronienia u babci. W starej chacie chciałaby znaleźć upragniony spokój. Gdy w okolicznych lasach zaczynają brutalnie ginąć ludzie, Wojtek wie, że zło jest blisko i pragnie zemsty. Horror. Kolejny na mojej półce, wywołujący dreszcze, budzący niepokój. Mroczny, przeszywający głęboko, niczym nieprzystępny las. Pełen tajemnic, śmierci i zła. Autorka w swojej książce obudziła do życiu legendy ludzi gór. Z poetycką wręcz precyzją opisywała ciemność. Ukazała, do czego może doprowadzić zazdrość, nienawiść, zdrada. Ożywiła najmroczniejsze potwory, tkwiące pomiędzy drzewami i te w głowie. Przepadłam. Pochłonął mnie ten mroczny las. Stare chaty, opuszczone ziemie, zimna leśniczówka z drgającą zasłoną prysznicową. Płakałam nad psem, nad lasem. Płakałam z Płaczką, bojąc się podążyć we wskazanym kierunku. Taplałam się w smutku wraz z Wojtkiem, z Joanną i razem z Inką. Poczułam to. Byłam o krok od zguby. Zakończenie pozostawiło wyrwę, niepewność. Zaskoczenie i zaprzeczenie. To nie tak. Nie tak. Była to niesamowita, wręcz eteryczna opowieść. Mocna i mroczna. Po lekturze prędko do lasu nie pójdę.