Życie po mężczyźnie

Chaotyczna, przejmująca opowieść, teraźniejszość wymieszana z przeszłością i fikcją. A ta fikcja czerpie z rzeczywistości pełnymi garściami. Śmiech przez łzy, ironiczne spojrzenie na siebie samą i to, co sprawiło, że jest się sobą. Upodobanie do wybierania dróg pod górkę, bo nie ma jak kobieta z misją ratunkową. Szukanie własnego głosu i mówienie nim głośno, gdy wreszcie się wie, że już nic człowiek nie musi i że inni swoje opinie o nas w buty sobie mogą wsadzić. Są historie, które trzeba opowiedzieć, by się z nich wyleczyć. Pół żartem, pół serio, namotać, choć ziarno prawdy nieustannie oddzielać od plew – tak najbezpieczniej przeprowadzać autopsję na własnej psychice. Ja tak odczytałam „Życie po mężczyźnie”. Cieszę się, że po katastrofie jest możliwość wyprostowania uprzednio zgiętych nóg. I że jest siła, by wbrew wszystkim i wszystkiemu być kowalichą własnego losu. I podziwiam Panią Samson, cholernie podziwiam…