Wojna żeńsko-męska i przeciwko światu

Autorka całej tej powieści raczy nas na początku baaaardzo mądrym zdaniem "Co to za bzdury? I kto nam te bzdury każe czytać?" I ja się zastanawiałam przez całą książkę za jakie grzechy ja to mam czytać? Liczyłam, że znajdę tutaj tę "prowokację, groteskę i humor", ale i z lupą tych cech nie znalazłam. Bo satyrę można napisać z jajem. I penisami, tysiącami penisów. Ale tutaj prowokacji nie ma, jest żenująco niski poziom literackiego dziwkarstwa. Tym bardziej, że sama autorka w wywiadach przekazywała, że książka ma być skandaliczna, że ma prowokować, że ma być czystą pornografią i satyrą. Czyżby? Serio? Coś chyba poszło nie tak. Nie wiem, czy my jesteśmy tak mało wymagający, że byle stek słownej biegunki, na każdej stronie wiejący nudą i schematem (a niby ten schemat miał być wyśmiany) musimy nazywać groteską i karykaturą? Że to coś genialnego, co zrobiła autorka? Efekt wow? O boże... Lubię karykatury, lubię humor, lubię prześmiewcze,pełne ironii i sarkazmu książki, ale tutaj tych cech nie znajdę. Bo nawet pornosy mają ciekawsze fabuły.