Życie owadów

Lekturze towarzyszą uczucia zmienne jak kształty jej bohaterów. Wyjątkowo zgryźliwy i obrazoburczy obraz rosyjskiej mentalności pokazany oczyma/czułkami owadów. To znaczy Rosjan i Amerykanina. To znaczy ludzi-owadów, ale nie jakichś Spidermanów. Wielka alegoria, która przekracza wszelkie dostępne granice. Czytelnik z początku nie wie o co chodzi, bohater raz jest komarem, raz ma ludzki kształt - i odwrotnie. Zaraz potem mistyczny rozdział o gnojownikach, potem znajdą się filozoficzne ćmy, pluskwy konopne (tak, z tych konopii) czy mrówki. I w tym surrealistycznym, a jakże rzeczywistym świecie, poznajemy życie - brzmi to jak banał, jak przesadnie patetyczna laudacja, lecz niesamowitość tej realności owadziej, staranność w opisywaniu, ironia... Pielewin oszałamia najmniejszą cząstką życia, które rozwija na cały glob. Niepokojące jak trafne to dzieło. Zjadliwe wobec kultury masowej, ale dostaje się także Markowi Aureliuszowi. Mikroświat staje się makrokosmosem nie na przestrzeni książki, ale świata. Możliwości alegorii mistrzowsko wykorzystane. Powtarzam - z początku można się gubić. Ale wystarczy zaakceptować specyficzny klimat, żeby odlecieć w kierunku wyjątkowych przeżyć. W dodatku wszystkie wątki zaskakująco się uzupełniają. PS. Radzę zwrócić uwagę na postać niejakiego Mitii. MAJSTERSZTYK.