"T"

Dawno nie czytałam metafikcji, bardzo dawno, chyba od czasów Jaspera Fforde i jego serii o Thursday Next. Pielewin oferuje jednak znacznie więcej niż Fforde. Mamy trochę zabawy z literaturą rosyjską, kabałą, metafizyką, buddyzmem, merkantylną polityką wydawniczą, grami komputerowymi, trochę problemów z mafiami różnego typu (wiadomo, Rosja mafią stoi) no i strasznie filozoficzne pytanie, co się dzieje ze światami i charakterami stworzonymi przez pisarzy. Czy oni mogą mieć własną tożsamość, a nawet, strach pomyśleć, zamienić się w niezależnych demiurgów? Odpowiedź nie jest prosta jeśli masz do czynienia z młodym Tołstojem o cechach przeciętnego superbohatera i Dostojewskim który zabija zombie, znaczy martwe dusze, na śniadanie a potem pije ich wódkę i zagryza kiełbasą aby odstraszyć radioaktywne biesy… Wszystko było bardzo przyjemnie i pouczające ale tak gdzieś do połowy. Potem miałam wrażenie że autor zaczął zanadto meandrować. A może to jego bohaterowie pogubili wątki wśród niekończących się fraktali różnych rzeczywistości? W każdym bądź razie epicka podróż hrabiego T. do miejsca zwanego Pustelnią Optyńską po połowie książki z każdym rozdziałem bardziej rozłaziła się w szwach i zaczynała trącić nudą. No ale, biorąc pod uwagę spadający kurs ropy naftowej, krach na giełdzie, bankructwa firm i inne niemiłe ciosy spotykające Ariela, twórcę hrabiego T., nie dziwiło mnie to zbytnio. Jakoś świńskim truchtem dotarłam do mety, mijając po drodze niezliczone ikony przedstawiające hermafrodytę z kocią mordką i okazało się że chyba dla mnie podróż do Pustelni Optyńskiej była odrobinę za długa. Muszę jednak przyznać że sam pierwszy etap był wart wysiłku – polecam wszystkim miłośnikom zabawy konwencjami i absurdem.