Życie instrukcja obsługi

Dzieło Georges'a Pereca może przyprawić o zawrót głowy niejednego czytelnika. I to z kilku powodów. Autor jako eksperymentator zrzeszony w OuLiPo uprawia swego rodzaju ekwilibrystykę literacką. Funduje nam takie niespodzianki jak działanie matematyczne z użyciem silni, przepis kulinarny, krzyżówkę itp. Jak przewodnik wycieczki oprowadza nas po stanowiącej niejako bazę powieści, kamienicy, opisując poszczególne pomieszczenia i niczym archiwista, rejestruje wszystkie zgromadzone w nich przedmioty, przeplatając te mozolne zabiegi, historiami byłych czy obecnych mieszkańców. Życie… to duże wyzwanie dla czytelnika, wymaga ogromnego skupienia. Autor z wielkim pietyzmem opisuje wszystko to, co związane jest z ową kamienicą, używając przy tym niezwykle wyrafinowanego, niekiedy archaicznego języka. Zachwycają historie, które opowiada, są niezwykłe, często zabarwione przednim dowcipem. Łyżką dziegciu, natomiast są prezentowane z maniakalną niemalże drobiazgowością, zajmujące nawet dwie strony, wszelkie wykazy czy spisy różnych przedmiotów, artykułów spożywczych (kto czytał, wie, o czym piszę). In plus w tym przypadku to ten wyrafinowany niezwykle język. Jak ocenić to wyjątkowe, niesamowite dzieło, wymagające od czytelnika determinacji , które czyta się naprawdę trudno? Nie każdy sięgnie po książkę. I dobrze, bo nie jest to literatura dla każdego. Mnie, wciągnięcie przez Autora w ten literacki eksperyment, kosztowało dużo czasu i cierpliwości, były chwile zwątpienia. Mimo to myślę, że było warto.