Ellis Island

Autor "Życia instrukcji obsługi" nie zamierzał bynajmniej tworzyć reportażu historycznego – od początku kształtował zgromadzony materiał podług osobistego klucza. Nic w tym nowego, całe jego pisarstwo ma wszak wymiar autobiograficzny. Także na tym tle Ellis Island wypada nietypowo. Philippe Lejeune – największy teoretyk autobiografii, a także autor osobnej rozprawy o Perecu – zaproponował prowizoryczną typologię jego pisania o sobie i pisania-siebie, która uwzględnia: projekty rozpoczęte, niezmodyfikowane i zrealizowane (Pamiętam że),projekty rozpoczęte, zmodyfikowane i zrealizowane (W albo wspomnienia z dzieciństwa),projekty rozpoczęte i zawieszone (L’Arbre; Miejsca, w których spałem),projekty rozpoczęte, nie zmodyfikowane i porzucone (Lieux),projekty rozpoczęte, zmodyfikowane i porzucone (Les Lieux de la tren- taine, L’âge),wreszcie nie-projekty zrealizowane (La Boutique obscure). Ellis Island w ogóle nie zostaje przez badacza wzmiankowane, choć jest dziełem jawnie autobiograficznym. Aby je uwzględnić, należałoby rozbudować klasyfikację o dodatkową pozycję, reprezentowaną tylko przez ten jeden okaz: to projekt wspólny, rozpoczęty, zrealizowany i nieustannie modyfikowany… za życia autora i po jego śmierci!