Znów ta miłość

Pewną zagadką jest dla mnie ta powieść. Od pierwszych zdań zachwyciła mnie do tego stopnia, że miałam ochotę zostawić wszystkie obowiązki domowe i biec do kolejnych kartek książki. Potem jednak znudziła, zmęczyła ...zostawiłam na kilka dni, aby powoli powracać z pytaniem, co autorka tak naprawdę chciała powiedzieć tą powieścią. Jaka jest miłość 65 letniej kobiety(wdowy od 20 lat, żyjącej samotnie)?Czy to jedynie magia realizowanej sztuki o Julie-utalentowanej dziewczynie przeżywającej nieszczęśliwą miłość i popełniającej samobójstwo,wyzwala uczucia zauroczenia? Czy jakiś żal z dzieciństwa, jakiś deficyt miłości odżywa w Sarze pod wpływem pamiętników Julie? Czy ucieczka w miłość do kobiety, która od ok. 100 lat nie żyje to "lekarstwo" na zdradę lesbijską żony? (Stephen w depresji popełnia samobójstwo) Chyba właśnie taka ma być dobra literatura-stawiać pytania. W powieści autorka powiedziała chyba wszystko o miłości, o jej rodzajach ale dla mnie to jakieś banalne,jakiś brak akcji, napięcia. Odniosłam wrażenie, że miłość to jak coś nieprzyjemnego , jakaś dolegliwość, coś w rodzaje "niechcianego kataru", zjawia się nie wiadomo skąd i utrudnia życie. Czy aby na pewno? Myślę, że jeszcze wiele razy w pytaniach będzie powracać do mnie "Znów ta miłość", bo przecież wyszła spod pióra wielkiej znawczyni kobiecej duszy. A może w naszym "zasuszeniu" uczuć, jakieś wydarzenie, jakieś zetkniecie z historią innego człowieka (wzmocnione sztuką-muzyka, literatura, malarstwo, jakaś miłość)uzmysławia nam własna pustkę, własne rany jedynie zabliźnione ???