Złoty notes

To najtrudniejsza z książek przeczytanych przeze mnie w 2016r. Napisana w 1962r przez Doris Lessing (Noblistkę z 2007r.),w latach późniejszych została uznana za "kluczowe" dzieło w jej twórczości. To powieść skomplikowana, wielowątkowa, choć dotyczy przede wszystkim życia jej głównej bohaterki - Anny. Anna jest pisarką, samotną matką, wojującą ze steerotypowymi poglądami na temat życia i miejsca kobiet w świecie literackim, politycznym i damsko-męskim. Opisuje je w czterech notesach o różnych kolorach. Każdy z nich dotyczy innego etapu i sfery życia Anny. Poznajemy m.in. jej rozważania ideologiczne związane z przynależnością do Partii Komunistycznej, rozmyślania na temat twórczości, macierzyństwa, seksu, itd. Cały czas konflikty i różnice. Anna jest w tej powieści "nowoczesną", jak na 50 lata XX wieku, kobietą. Walczy o swoje prawa, potrzeby i swoją wartość. Nie radzi sobie jednak z emocjami i uczuciami. Wszechobecny w tej powieści jest więc temat kwestii załamania psychicznego. W tamtych latach niejedna z kobiet mogła się z Anną identyfikować. Ale obecnie mamy inne czasy. U mnie Anna nie wywołała uczucia empatii; może jestem już zbyt dojrzała? A sama powieść? Miałam zwątpienie, czy dam radę ją przeczytać. Było to nie lada wyzwanie. Wymagała dużej koncentracji, aby nie stracić wątku. Długie i rozwlekłe zdania, myśli, opisy emocji, przeskakiwanie z tematu na temat. Rzeczywistość czy obłęd? "Straszne jest to, że gdy kończę kolejną fazę życia, jedyne, co mi zostaje, to tylko jakiś oczywisty banał; w tym przypadku taki, że kobiece emocje pasują do społeczeństwa, które już nie istnieje. Moje głębokie uczucia, te prawdziwe, dotyczą relacji z mężczyzną. Z jednym mężczyzną. Sama nie prowadzę jednak takiego życia i znam niewiele kobiet, które takie życie prowadzą. Zatem to, co czuję, jest nieistotne i głupie...Zawsze dochodzę do wniosku, ze moje prawdziwe uczucia są idiotyczne i że zawsze muszę się pomniejszać." Warto przeczytać ze względu na autorkę.