Zmowa milczenia

Żeby w pełni zrozumieć „Zmowę milczenia” warto ja czytać chronologicznie czyli po „Zbiegu okoliczności”. Jako samodzielna lektura jednak też ujdzie i będzie, przynajmniej w części kryminalnej, zrozumiała. Tutaj mamy właśnie przewagę kryminału, część obyczajowa powędrowała na bardzo cieniutki margines i mam wrażenie, że lekko na tym straciła. Jako kryminał jest bardzo dobra, dlatego całość oceniłam na tym samym poziomie co tom pierwszy, bo Pisarzewska nie ciągnęła na silę tego, czego ciągnąć nie należało. „Zmowę milczenia” czytałam z wielkim zainteresowaniem, nic mnie nie denerwowało, wszystko w miarę mi się układało, chociaż rozwiązania po raz kolejny nie dałam rady odgadnąć, ale miało ono ręce i nogi. Polecam zwolennikom kryminałów, tym bardziej, ze ten jest nasz- rodzimy.