Złote piachy

Zanim zapoznałam się z tymi reportażami, przeczytałam dwie wspaniałe książki bułgarskiego pisarza Georgiego Gospodinowa. Zachwyciły mnie, pozwoliły spojrzeć na Bułgarię jego oczyma, sięgnęłam też do wywiadów z nim i zobaczyłam trochę współczesność tego kraju. Na tym tle "Złote piachy" wypadły dość blado, choć w sumie oceniam je dobrze. Pozwoliły mi uzupełnić wiedzę o Bułgarii, choć bardziej o tej czasów komunizmu i długoletnich rządów Todora Żiwkowa. Ciekawie rysuje się tu sylwetka jego córki Ludmiły. Zainteresowała mnie prorokini Wanga, nie słyszałam nigdy o niej. Najbardziej podobał mi się tekst "Buzłudża", o"pomniku Bułgarskiej Partii Komunistycznej i miejscu spotkań jej członków". Po latach "potężny latający spodek na szczycie góry" jest atrakcją turystyczną i powoli się rozpada. Przejmujący był dla mnie reportaż o mniejszości tureckiej i jej prześladowaniu, wcielaniu jej na siłę w społeczeństwo bułgarskie. Po przeczytaniu "Z jednego gardła dwa głosy" chętnie posłuchałam ludowych pieśni śpiewanych przez chóry, o których pisze Siedlecka, obejrzałam tańczących choro.