Złamane emocje

Powieści Cory Reilly uderzają w struny całej gamy uczuć . Jest mistrzynią w ukazywaniu emocji, metamorfozy bohaterów oraz tworzeniu niepokoju o ich losy. Tych ostatnich niestety zabrakło w tej powieści. W pierwszym tomie relacje Fabiano z Leoną oraz wątek mafijny były wyważone. Teraz autorka przechyliła szalę w stronę erotyki pomijając praktycznie historię rodziny mafijnej. Do tej pory autorka rzucała bohaterom kłody pod nogi. Wyzwania, problemy i intrygi piętrzyły się, aż wydawały się niemożliwe do rozwiązania. Całą powieść czekałam na akcję, na ten węzeł gordyjski, ale się nie doczekałam. W drugim tomie otrzymujemy historię Nino, który nie odczuwa żadnych emocji. Jest niebezpiecznym, inteligentnym bratem capo Remo Falcone. Jesgo surowe, oziębłe podejście przeraża Kiarę. Złamana emocjonalnie dziewczyna głównie te uczucie musi przezwyciężyć. On ma blizny na ciele, ona na duszy. On nie ma uczuć, ona jest nadwrażliwa. Oboje muszą pokonać demony przeszłości. Kreacje Nino, Kiary i ich capo były bardzo przemyślane i wnikliwe. Remo przejawiał niekontrolowany gniew, gwałtowną brutalność i lojalność pełną pasji. Jednak reszta postaci była nieco zapomniana. We wcześniejszych powieściach Luka przyprawiał o dreszcze. Tu jakby zmiękł. Niepokorny Adamo, najmłodszy z braci Falcone, kiedyś przyprawiał o zawrót głowy swoich braci. Teraz był nijaki. Całymi dniami grał na konsoli, jadł pizzę i narzekał. Nawet Giulia i Cassio, których tak polubiłam w "Słodkiej pokusie" byli mdli. Jak dla mnie fabuła była zbyt rzewna, zbyt dużo rozterek serca, które były po prostu powtarzane co parę stron. Forma oraz styl bardzo swobodne, barwne i naturalnie dobre w odbiorze. Swoją powieścią autorka złamała emocje opisanych postaci, na mnie jednak nie zrobiła wrażenia. Mam nadzieję, że powróci do formy w następnym tomie, bo Remo szykuje porwanie, a to zapowiada zagęszczenie akcji.