Złamana duma

Powieści Cory Reilly są pisane utartym schematem. Różnego szczebla bezwzględny człowiek mafii zakochuje się w niewinnej, młodej dziewczynie. Po kilku perypetiach wszystko się układa, żyją długo i szczęśliwie. Czy w tej powieści autorka przekroczyła granice swojego standardowego budowania fabuły? - Nie. Jednak moje wrażenia, po przeczytaniu tej książki, również nie są oryginalne. Znowu wywarła na mnie silne emocje, znowu zaskoczyła, znowu myślałam, że bohaterowie nie wybrną z opresji, znowu byłam zauroczona historią i postawą postaci. Jednak w tej części otrzymałam też całą gamę absurdów. Początek i koniec książki był rewelacyjny, ale środek trochę zmęczył i wywołał reakcje, których nie powinien. Sceny zbliżeń spowodowały obrzydzenie, a te które miały przerażać wywoływały sardoniczne uśmiechy swoją bezsensownością lub niezrozumiałymi reakcjami bohaterów. We wcześniejszych częściach Remo wywoływał dreszcz swoim okrucieństwem. W tym tomie autorka momentami pozbawiła go aury bezwzględności. Serafina irytowała swoim niezdecydowaniem. Najpierw była twarda i zimna, potem uległa mętnemu czarowi Remo, po czym go znienawidziła i żałowała swoich decyzji. Nie wyczułam głębszych uczuć między tą parą, a jedynie wyrachowane i dobrze przekalkulowane motywy działania. On najpierw robił wszystko dla zemsty, potem by nakarmić swoje ego i dopiąć swego. Ona najpierw przechodziła dziwny syndrom sztokholmski, potem chciała bezpieczeństwa i "chodzenia z dumą" dla osób, które kochała. Na plus działa fakt, że autorka jak nikt potrafi w jednym zdaniu uchwycić więcej niż tysiąc słów. Podobała mi się również kreacja Adamo oraz sarkastycznego Savio. Po przeczytaniu tego tomu mam wrażenie zmęczenia materiału. Jednak w powieściach autorki jest jakiś magnetyzm, przez który pewnie sięgnę po kolejne jej książki.