Zła córka

NIE MA JAK W DOMU Robin wiedzie spokojne życie jako terapeutka w Los Angeles. Pewnego dnia otrzymuje telefon od siostry Melanie: ktoś postrzelił ich ojca, jego pasierbicę i nową żoną. Robin od lat nie rozmawiała z siostrą, odcięła się całkowicie od ojca, po tym jak poślubił narzeczoną własnego syna, a przy tym jej najlepszą przyjaciółkę. W końcu Robin zdobywa się, by powrócić do rodzinnego domu, gdzie mieszka jej starsza siostra, która jej nienawidzi i jej chory na autyzm syn. Śledztwo jest trudne, i chociaż pozornie wygląda to na rabunek, nikt nie ma wątpliwości, że wielu złorzeczyło jednemu z najbogatszych i wpływowych ludzi w mieście. W czasie, gdy ojciec Robin walczy o życie, kobieta będzie musiała zmierzyć się z własnymi lękami i obawą, że zabójcą może być ktoś z jej bliskich. Czy mieliście kiedyś tak, że niemal od początku podejrzewaliście sprawcę, a zbywaliście te domysły, bo jakby to trafnie rzec: to byłoby zbyt piękne, żeby było prawdziwe? Właśnie podobnie miałam w tym przypadku. Od samego początku czułam „smród” od pewnej osoby. Nie dawało mi to spokoju, ale wiedziałam, że to niemożliwe, bo jak mówi młodzież: „to obaliłoby wszelki system”. Więc dalej starałam się myśleć jak autorka, bo do tej pory świetnie mi to wychodziło i nigdy się nie myliłam, co do końcowego efektu. W końcu pojęłam, że to nie tylko mój domysł, coraz więcej elementów zaczynało pasować do mojej chorej teorii. Obiecałam sobie, że cokolwiek się stanie, a moje domysły się potwierdzą, ocenię wysoko tę powieść. Wiem, że to ironia losu, ale tak sobie wówczas obiecałam i mam zamiar dotrzymać słowa. Bo wszyscy czytelnicy zapominają o jednej zasadzie: każdy może zabić. Moja opinia, pewnie wielu spośród was wyda się niespójna. Pisana na gorąco, minuty po lekturze… nie zmienia to jednak faktu, że powieść jest fenomenalna, a sama Joy Fielding jest mistrzynią budowania napięcia. Do moich pochwał, doliczę świetnie skonstruowaną perfidną grę i dramatyczne tło, rodzinnych zdarzeń, by uznać tę powieść za najlepszą, jaką czytałam Fielding; a mało ich nie było. Polecam serdecznie!