Nie ma jej

Hotel Grand Laguna, luksus, rodzina, znajomi, zabawa po pachy, która miała uczcić dziesiątą rocznicę ślubu Caroline i Huntera Shipley. Niestety rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Podczas, gdy wszyscy dorośli jedli wspólnie kolację w hotelowej restauracji,w pokoju, parę pięter wyżej spały córki państwa Shipley, Michelle i Samantha. Decyzja o tym, aby zostawić je bez opieki okazała się tragiczna w skutkach. Ktoś porywa z pokoju Samanthę i przerywa sielankowy urlop. Akcja powieści toczy się dwutorowo. Z jednej strony jesteśmy świadkami wydarzeń, które miały miejsce 15 lat wstecz, opisujące noc, podczas której znika dziewczynka, oraz wszystko, to co miało miejsce po porwaniu. Z drugiej strony mamy czasy współczesne. Caroline zmaga się z okrutną rzeczywistością, bo to ona ma o wiele gorszą sytuację i problem, z tym żeby odnaleźć się w życiu codziennym, aż do pewnego dnia, kiedy tajemniczy, dziewczęcy głos w telefonie oznajmia jej, że ma na imię Lili i jest najprawdopodobniej jej zaginioną córką... „Nie ma jej”, to moje pierwsze spotkanie z twórczością Joy Fielding. Akcja powieści toczy się szybko, nie ma tu czasu na nudę, aczkolwiek jakoś nie czułam dreszczyku emocji i ciężko mi się ją początkowo czytało. Dopiero druga połowa książki i zakończenie sprawiło, że nie mogłam odłożyć czytnika na bok. Autorka świetnie ukazuje problemy, które trawią i niszczą w pewien sposób każdego z bohaterów. Liczne zawiłości, pretensje, żale wprowadzają niesmak i brak zgody w rodzinie i wśród przyjaciół. Pokazuje, jak w obliczu trudnych sytuacji życiowych, wszystko co poukładane, sypie się w jednym momencie. Jak nasze życie jest trudne i kruche, i jak swoim postępowaniem, możemy ranić i niszczyć inne osoby, co ma wpływ na ich rozwój i podejmowane w przyszłości przez nich decyzje. Muszę przyznać, że Joy Fielding pisząc thriller nie zapomina o tym, żeby nie tylko zaskakiwać kolejnymi tajemnicami, ale potrafi zmusić czytelnika do refleksji nad własnym życiem, szczególnie życiem rodzinnym.