Ziemia tragiczna

Trzy lata temu zrecenzowałem 5 książek Caldwella, a teraz sprawdziłem i widze niskie ich oceny na LC i mało plusów dla mnie, Oceny są od 6,49 do 6,82, ilość opinii od 7 do 14, ilość ocen od 69 do 141, a plusy dla mnie odod 47 do 52. O ile ilość plusów jest zależna od ilści znajomych, których 3 lata temu miałem mało, to oceny i poczytność jest wynikiem braku szerokiej informacji w tym zakresie, jak i niewielu wznowień. Proszę Państwa! Moje pokolenie ubóstwiało świntucha Caldwella, chyba za „luz” i „tumiwisizm” jego bohaterów. Wierzę, że Państwu się podoba i w tym celu puszczam ponownie moje stare recenzje wzbogacone tym wstępem. Kolejność publikacji na LC i blogu wynika z moich sympatii’ „Ziemia tragiczna” 6,69 (121 ocen i 11 opinii),a plusów dla mojej recenzji 49 To druga książka Caldwella (1903 -87),którą chcę Państwu polecić. Po wstępne uwagi proszę zajrzeć do mojej wczorajszej recenzji świetnej książki Caldwella z 1935 roku, pt "Sługa Boży", a ja przystępuje do opinii o tej, również na podstawie lektury sprzed ponad 50 lat. Napisana w 1944, a więc o wiele później niż "Tobacco Road", "Poletko Pana Boga" i wspomniany "Sługa Boży", które powstały w pierwszej połowie lat trzydziestych, ale na długo przed "Jenny" (1961). Mimo tak różnego czasu, można je wszystkie zaliczyć do tragikomicznych powieści społeczno – obyczajowych. Mnie, amatorowi, te opowiadania pasują jak najlepsze opowiadania Janka Himilsbacha, Irka Iredyńskiego czy Marka Nowakowskiego. Z amerykańskich autorów uprawiających podobny styl wymieniłbym Steinbecka i Fitzgeralda. Do jego określeń dodałbym czarny humor i groteskę. Ironiczna "Ziemia tragiczna", to opis życia amerykańskich meneli na przykładzie Spence'a Douthita, jego żony Maud, dwóch córek Libby i Mavis, żony sąsiada Myrt i upartej pani Saunders z opieki społecznej, której syzyfowe wysiłki wynikają z niemożności zrozumienia mentalności tych ludzi. Bo Spence to odpad amerykańskiego kapitalizmu, lecz i współczesny Colas Breugnon, którego pogody ducha nic nie jest w stanie zepsuć; to współczesny epikurejczyk, którego potrzeby ograniczają się do kukurydzóweczki z okazjonalnym dodatkiem seksu. Jego wspomnienia z pracy ograniczają się do podnoszenia tyłka co pół godziny i gwizdania, by się rozczchmurzyć, a z nieletniej córki Mavis, która zawinęła się i w tydzień została prostytutką, jest dumny, że taka zdolna i starowna; przypisuje sobie, że to po tatusiu. Pieniądze wyłudzone od starszej córki czy pani Saunders, natychmiast zostają przepuszczone, ale charakterny jest, bo pamięta o "lekarstwie" dla żony. Jemu jest dobrze i on nie chce żadnej zmiany, a już pomysły przesiedlenia, wywiezienia go z jego miejsca na ziemi zagrażają jego egzystencji, jego racji bytu, bo przecież wystarczy, że starsza córka Libby dobrze wyjdzie za mąż i rodziców będzie wspomagać, młodsza Mavis parę dolarów z burdelu też przyniesie, a jeszcze jak czasem przyprowadzi koleżankę, co za darmo tatusiowi "wygodzi", to żyć nie umierać, a jakimiś insynuacjami o patologii niech pani Saunders nie śmie rzucać, bo życie jest piękne szczególnie, gdy dobrze zbudowana sąsiadka Myrt, chodzi nago i daje się oglądać, i nie tylko... Lektura zapewnia pyszną zabawę, lecz i naucza optymistycznego spojrzenia na świat. PS Niezbyt udana wycieczka, niby w poszukiwaniu córki, do burdelu potwierdza prawdę, że lepiej siedzieć na swoich śmieciach i nosa ze swojej „tragicznej ziemi” nie wychylać.