Zielony Dom

Przez tą książkę moja miłość do Llosy została wystawiona na ciężką próbę.Wiem,nie ma miłości bez takich prób,a ich pokonywanie tylko tę miłość umacnia.No i na szczęście tak było z tą książką.Po pierwszym nieudanym do niej podejściu nastąpiło drugie,potem trzecie a w nim krótkie zwątpienie,i po kilkudziesięciu stronach czekała mnie nagroda,bo książka wciągnęła mnie bez reszty.Nie ukrywam,nie dawało się jej czytać zawsze i wszędzie,jak innych książek Llosy.Na spotkania z nią trzeba było przeznaczyć specjalny czas i miejsce.Wykluczało to czytanie w autobusie,w trakcie mieszania łyżką w garnkach,czy w krótkich przerwach rozmaitych zajęć,bo narracja książki jest arcytrudna w czytaniu i wymaga ogromnego skupienia.Już w niektórych książkach Llosy spotykałam ten osobliwy,trudny sposób narracji,polegający na nieustannym mieszaniu czasów,kolejności zdarzeń i miejsc akcji,ale w tej to pisarz zdecydowanie go nadużył.Ale nic to, wobec ogromu bogactwa treści książki.Jest tu i brutalne „cywilizowanie” Indian peruwiańskich i rabunkowe eksploatowanie zamieszkiwanej przez nich dżungli,jest malowniczy obraz mieszkańców głębokiej peruwiańskiej prowincji sprzed kilkudziesięciu lat,ich życia i obyczajów.Jest zatem wóda,seks,zdrady,zabójstwa i oczywiście miłość.Jest też pięknie opisany akt miłosny,jeden z piękniejszych opisów jakie spotkałam w literaturze.Wszystko to dzieje się w egzotycznej,jak dla nas,peruwiańskiej scenerii,czyli ciągle zasypywanej piaskiem Piury i dusznej,zielonej dżungli.Na pewno nie polecam książki każdemu.Polecam ją tylko wielbicielom Llosy,bo od niej nie powinno się zaczytać spotkania z jego twórczością.Ale jak ktoś lubi wyzwania,to da radę i będzie bardzo usatysfakcjonowany.