Ziarno prawdy

Kolejna część przygód prokuratora Teodora Szackiego nie zawiedzie naszych oczekiwań. Ziarno prawdy jest dużo mroczniejsza od Uwikłania, momentami jest bardzo brutalnie wręcz obrzydliwie. Autor w tej części bardziej skupia się na wątku kryminalnym niż na prywatnym życiu Szackiego. W fajny sposób ukazana jest metamorfoza Teodora, niektórym może się to nie spodobać w jakim to kierunku poszło albo wręcz przeciwnie. Poruszenie tematu relacji polsko - żydowskich jest dosyć kontrowersyjne i trudne ale autor zrobił to po mistrzowsku. I oczywiście opisy Sandomierza gdzie akcja książki się rozgrywa są wręcz baśniowe, podczas tych opisów najzwyczajniej chciało by się być w jednej z kawiarenek na rynku i popijać piwo. Fajnym zabiegiem zrobionym przez autora jest z jednej strony klimatyczny, senny, bajkowy Sandomierz a z drugiej trudny temat relacji polsko - żydowskich, brutalnych morderstw, aż dziwne ale jedno z drugim w jakiś dziwny i pokrętny sposób ze sobą współgra.