Zemsta

Przy całej życzliwości wobec twórczości autora odebrałem tę książkę jako historię nieomal napisaną w knajpie, na kolanie. Fabuła całkowicie oderwana od rzeczywistości, nieziemsko naiwna, przypominająca nieco scenariusz do hollywoodzkich filmów niby-akcji klasy G. Albo H. Nadmiar psychopatów w jednej rodzinie, przybywająca odsiecz zawsze na czas, spektakularnie, w ostatniej chwili, całość przewidywalna - bo ja od połowy książki już czułem, że „stylowo” dla tego pisarza, pewna osoba będzie czarnym charakterem. Czytanie bądź słuchanie takich książek upyszniają czasem zbożnie miłe happy endy. A najlepsze happy endy to ten jeden jedyny ewidentnie skuteczny sposób „leczenia” morderczych psychopatów: preparatami ołowianymi, w kulkach. I jeśli tak jest, mogę odpuścić pisarzowi tę klasę G, albo H wymyślonej historii, gdyż moje wredne instynkty zostają nakarmione. Kiedy jednak psychopata albo psychopatka są przez autora powierzani pieczy Nadzwyczajnej Kasty, to od razu włącza mi się przełącznik w głowie z napisem: BEZKARNY. Już widzę oczyma wyobraźni miliony usprawiedliwień i okoliczności łagodzących dla przestępcy i nie wykluczam nawet wyroku w zawieszeniu, o ile on w ogóle zostanie prawomocnie wydany, zanim przestępca umrze ze starości. Oczekiwać należy bowiem procesów, które nigdy się nie kończą, że jeśli tylko uda się uchronić psychopatę (albo psychopatkę) od tymczasowego aresztowania (na przykład z powodu ciąży),to nie tylko skazanie, ale nawet przedprocesowe aresztowanie nigdy nie nastąpi. Trochę ciężko mi się tego słuchało (audiobook) i to nie z powodu lektora, ale niewyobrażalnie siermiężnego języka, jakim ta opowieść została spisana. Mimo wszystko jakichś nudów wielkich nie było, więc dam te trzy gwiazdki, na zachętę...