Zbyt głośna samotność

Cudowne dzieło Bohumila Hrabala,o miłości głównego bohatera do literatury,do książek,które zrządzeniem losu przychodzi mu przez trzydzieści pięć lat niszczyć pracując w składzie makulatury.Z pozoru nic nadzwyczajnego patrząc oczyma przeciętnego,zwyczajnego człowieka,ale nasz bohater Haňťa to postać niezwykle wrażliwa i subtelna ,widząca wyraźnie ukryte przed zwykłym śmiertelnikiem aspekty i symbole zwiastujące koniec pewnej pięknej epoki i nadejście przeciętności , znieczulicy i zobojętnienia na to co naprawdę piękne i ważne.O miłości naszego bohatera do książek świadczy ten oto cytat: „ Ja zaś kulę się u podnóża góry papieru jak Adam w krzakach, z książką w palcach otwieram zalęknione oczy na inny świat niż ten, w którym akurat przebywałem, bo ja, gdy się zaczytam, jestem całkiem gdzie indziej, jestem w tekście, samego mnie to dziwi i muszę z poczuciem winy przyznać, że naprawdę znajdowałem się we śnie, w świecie piękniejszym, że byłem w samym sercu prawdy'. ”. Wzmiankowany wyżej Adam to biblijny Adam ,ukrywający się przed Bogiem po zjedzeniu zakazanego owocu,który to fakt sprawił,że oczy mu się otworzyły i zaczął patrzeć na świat ,dostrzegając to co dotychczas było przed nim ukryte min. nagość swoją i Ewy,poczuł lęk i uświadomił sobie przekroczenie pewnej granicy z poza której nie ma powrotu. Podobne odczucia mógł mieć również bohater powieści ,odkrywając inny nowy świat w książkach i zdobywając jak twierdził wiedzę wbrew samemu sobie ,zrzucając odpowiedzialność za to na wykonywaną pracę przy książkach ,które kusiły go aby do nich zajrzał i skosztował ich owocu , tym samym poznając opisywane w nich dobro i zło ,miłość i nienawiść, piękno i brzydotę.Cz poprzez poznanie prawdy nasz bohater był przez to szczęśliwszy ?...myślę że nie do końca,nie bez powodu mówi się o " słodkiej nieświadomości",ileż razy każdy z nas w swoim życiu wybrał by nieświadomość i niewiedzę o wydarzeniach ,czasach i ludziach,z którymi się zetknął a których wolałby nie spotkać na swojej drodze.Dzieło a właściwie Arcydzieło Bohumila Hrabala do lekkich w odbiorze nie należy,lecz jak to bywa z takimi dziełami,należy do dzieł mądrych ,treściwych i wartościowych,napisane jest w sposób specyficzny,przypomina ,przynajmniej w moim odczuciu Poemat liryczny,nacechowany i zawierający ogromną dawkę przeżyć i przemyśleń osobistych autora,ukazanych w stylu nieco fatalistycznym. Po przeczytaniu znakomitych " Pociągów pod specjalnym nadzorem" najbardziej znanej powieści/opowiadania Hrabala ,przyznam iż sądziłem że wskazówka mojego zainteresowania twórczością Hrabala przy czytaniu jego kolejnych dzieł będzie opadać... i niezmiernie się ucieszyłem że stało się dokładnie na odwrót ,poszła jeszcze wyżej,w związku z czym zmierzają do mnie drogą kurierską kolejne książki tego znakomitego pisarza.Polecam