Czuły barbarzyńca

Jeśli Vladimir Boudnik ,główna postać tej powieści biograficznej/autobiograficznej,miałby w ogóle życzenie aby o nim ktoś napisał coś po (sic) jego życiu ,to prawdopodobnie musiało by to być napisane dokładnie w takim stylu w jakim uczynił to Bohumil Hrabal,jego wieloletni przyjaciel,z którym przeszedł niejedno,żeby nie powiedzieć że wiele ,choć to ich wędrowanie a raczej nieco pijacko włóczęgowska forma wędrówki może budzić pewne kontrowersje,jednak nie nam to oceniać,niechaj każdy wędruje na swój sposób,wedle własnej wizji i poglądów na życie.Jak wiadomo -artysta nie może tak do końca być "normalny/zwyczajny" a zwłaszcza ponadprzeciętny artysta,którego wrażliwość w odbiorze otaczającego świata przewyższa wielekroć możliwości postrzegania rzeczywistości przez przeciętnego śmiertelnika,tym samym zachowanie takich ludzi obdarzonych nadwrażliwością percepcyjną odbiega od przyjętych (poukładanych) norm i form zachowania.Nie przypuszczałem ,że przez przepuszczenie życia człowieczego przez pryzmat wybryków i szaleństw uzyskamy tak piękne i wielobarwne widmo na ścianie życia. Takie cudeńka potrafi tylko Bohumil Hrabal i jego mistrzostwo w ukazywaniu rzeczy zwyczajnych w sposób nadzwyczajnie barwny i nietuzinkowy,obdarzając duszą wszystko w jego otoczeniu, nie ważne że to : kamień,drzewo ,czy butelka piwa,wszystko ma swoje znaczenie i jest na swoim miejscu w świecie Hrabalowskim ,nieco irracjonalnym ,dziwacznym ,ale jakże przez to pociągającym swą odmiennością i kuszącym czytelnika swoimi szalonymi wielobarwnymi a niekiedy skrajnie czarno-białymi ,mrocznymi obrazami.Zdecydowanie B.Hrabal łamie w tej powieści wszelkie konwenanse i regułki,tworząc dzieło,które zaskakuje,bawi i przeraża zarazem . No i jak tu zacząć czytać coś innego,kiedy to jego pisanie takie dobre ?!!!. Polecam