Święto przebiśniegu

Powyższy zbiór opowiadań zaliczam do naprawdę udanych,nie często bowiem się zdarza,aby z pośród dwudziestu opowiadań zawartych w jakimkolwiek zbiorze ,aż piętnaście osiągnęło najwyższy poziom literacki a tak w moim mniemaniu jest w przypadku powyższego zbioru .Na szczególne wyróżnienie zasługuje np. "Pan Metek",w którym to opowiadaniu tytułowy pan Metek opanowany jest manią kupowania wszystkiego co mu pod rękę wpadnie i nie ważne czy potrzebne czy nie potrzebne,pan Metek ciągle kupuje całe góry ,niepotrzebnego,wybrakowanego "badziewia",jakże to prawdziwe i ponadczasowe,osobiście znalazłem u siebie cztery sprawne klawiatury komputerowe ,czyli w jakimś stopniu również mam coś z pana Metka i myślę,że nie jestem w tych odczuciach osamotniony.Kolejnym ponadprzeciętnym opowiadaniem jest opowiadanie pt." Leli",ukazujące wielkość ,bezmiar i bezinteresowność przyjaźni ,częstokroć niedocenianej,albo docenianej zbyt późno ,traktowanej jak coś co się nam należy tylko dlatego,że jesteśmy po prostu :fajni". Przyzwyczajeni do darów i ofiar składanych nam przez przyjaciół,często zapominamy odwzajemnić się w ten sam sposób,lub zwlekamy z tym zbyt długo i gdy jest już za późno,przychodzi refleksja i żal,że :czegoś nie dopełniliśmy,że powinniśmy,mogliśmy itp..Do zabawniejszych i lżejszych emocjonalnie należy zaliczyć opowiadanie pt. "Złota kiełbasa" ,ukazujące nasze przywiązanie do jedzenia,nasze wchłanianie niezliczonej ilości pokarmów,bez liczenia się z konsekwencjami takiego postępowania,co w końcu prowadzi do uzależnienia jak od narkotyku.Na wyróżnienie zasługują także : "Święto przebiśniegu","Przyjaciele","Koty i ludzie" oraz "Wariacja na temat pięknej panny". Jedyne zastrzeżenie mam do opowiadania " Beatrycze ", które w moim mniemaniu B.Hrabal pisał będąc chyba w złym nastroju,nie mogąc znaleźć dziury w całym,czepił się zakonnicy Beatrycze,która podrażniła go swoją miłością do ludzi.Podsumowując :książka na najwyższym poziomie,napisana lekkim piórem,bez wydziwiania i zawiłości ale nie pozbawiona mądrości,napisana gawędziarskim stylem jakże charakterystycznym dla twórczości Hrabala,znajdziemy tu utwory od przekomicznych po traumatycznie smutne ,jednym słowem -samo życie.Polecam