Zbaw nas ode złego

" Przed obliczem diabła." WOW! Kolokwialnie rzecz ujmując, ta książka zryła mi beret! Chyba po raz pierwszy sięgnęłam po książkę, bo zaintrygowała mnie okładka. Po opisie wydawniczym nie oczekiwałam za wiele. Seryjny morderca z syndromem boga - było i temat mocno wyeksploatowany. Psychopatyczny ksiądz - wieje tandetą. Lecz w książce... był zabójca, był duchowny, ale ani przez chwilę nie było sztampowo, czy kiczowato, a moje zaskoczenie w trakcie czytania tej książki sięgnęło zenitu. "Nie ma człowieka, który nie nosiłby maski. Zakładamy je, aby ukryć prawdziwe, często wstydliwe, więc schowane przed wszystkimi oblicze. Jedni za pozorem radości i szczęścia skrywają ból oraz cierpienie, inni natomiast elokwencją i mądrością zasłaniają podszytą lekkomyślnością głupotę." Wszystko co mogę ujawnić z fabuły, by nie spoilerować, to, że Gabriel uważa, że został powołany, by być żołnierzem broniącym świat od podłości, dewiacji i grzeszników. Czuje, że stoi na straży porządku. Na swój pokręcony sposób stara się uzdrowić, uratować, uwolnić od nieprawości, rozpusty, pychy i próżności. Cytatami z Biblii naprowadza policjantów na motywy zabójstw. Inspektor David Rice przez kilka ostatnich lat nie może znaleźć punktu zaczepienia, by choćby przybliżyć się do schwytania sprawcy, nazywanego Mesjaszem. Wie, że modus operandi sprawcy wskazuje na fanatyka religijnego. Ofiary, były porzucane w kościołach ze wskazówkami za jakie popełnione grzechy zostały ukarane. Sprawa ta była dla sfrustrowanego policjanta już nie tylko porażką zawodową, ale i życiową. Sam koncept na fabułę, jak i wykonanie jest absolutnym zaskoczeniem. Niesztampowa historia została poprzeplatana wspomnieniami bohaterów. Ukazanie przez autorkę w jaki sposób tragiczne epizody sprzed lat ukształtowały osobowość Gabriela były majstersztykiem. Jednak nie tylko ta postać została zdefiniowana przez przeszłość. Kluczowych bohaterów poznajemy z ich pierwszoosobowej perspektywy, mając tym samym możliwość przeniknięcia w umysły i poznając ich myśli, motywacje, emocje. Kolejnym atutem jest styl autorki, którym wciąga w historię bez reszty. Bez zbędnego rozciągania fabuły potrafi uchwycić kwintesencję tajników umysłu, problemów psychicznych. "Psychoza jest stanem oderwania od rzeczywistości. To stadium zagubienia, wyalienowania i umysłowej dezorganizacji. Charakteryzuje się brakiem sprawności życiowej oraz odpowiedzialności za innych. Osoba cierpiąca na psychozę jest przekonana o prawdziwości swoich przeżyć. Wydaje się jej również, że funkcjonuje zupełnie normalnie.  " Autorka nie uniknęła kilku niewiarygodnych sytuacji, jak dlaczego pani psycholog tak późno zorientowała się z kim ma do czynienia, w jaki sposób Mesjasz tyle lat unikał wymiaru sprawiedliwości. Jednak ze względu na to, że fabuła była skoncentrowana bardziej na innych aspektach, nie postrzegam tego jako błędy. Tą książką pisarka przekonała mnie do swojej twórczości.