Zatańczmy w słońcu

Nad jeziorem Sebastian oświadcza się Adze. Ona również ma dla niego niespodziankę – spodziewa się dziecka. Wspólnie zaczynają planować przyszłość. Niestety los bywa okrutny i tak jest również w tym przypadku. Nadchodzi burza, a powrót do domu staje się niemożliwy bo samochód nie chce odpalić. Sebastian dzwoni do rodziców, znajomych, a w końcu do przyjaciela Igora. Ten jednak informuje, że wcześniej wypił piwo. Godzi się przyjechać po przyjaciela dopiero po długich namowach. Niestety w drodze powrotnej zdarza się wypadek. Sebastian miał nie zapięte pasy i najbardziej ucierpiał. Ze śpiączki już się nie wybudził. Mija sześć lat. Ada skończyła studia i mieszka z babcią i mamą, które pomagają jej wychowywać chodzącą już do przedszkola córeczkę Magdusię, zwaną przez najbliższych Usią. Ada pracuje w salonie optycznym teściowej. Mimo, iż wypadek nie zdarzył się z winy Igora, jednak i tak dziewczyna oraz jej niedoszli teściowie obwiniają go o spowodowanie wypadku. Kiedyś byli dobrymi przyjaciółmi, teraz udaje im się schodzić sobie z drogi. Jeden letni dzień wszystko zmienia. Czy Ada będzie jeszcze szczęśliwa i zaświeci do niej słońce? Muszę przyznać, że autorka mnie nie zawiodła. Książka jest dobra i przeczytałam ją z prawdziwą przyjemnością. Polubiłam córeczkę Ady – Usię oraz jej babcię oraz mamę. Sama Ada wiele w życiu przeszła, jednak mimo bólu potrafiła spojrzeć na drugą osobę obiektywnie. Zupełnie inaczej postępowali jej teściowie. Obwiniali Igora o wypadek, który zdarzył się nie z jego winy. Zupełnie wyparli fakt, że feralnej nocy nie odebrali telefonu od Sebastiana, który dzwonił do nich z prośbą o pomoc. Podobnie jak w życiu mamy więc postacie pozytywne oraz negatywne. Czasami nie jest łatwo, lecz tylko od nas samych zależy czy damy się zatruć jadem nienawiści, czy też zobaczymy iskierkę nadziei i zza chmur wyjdzie słońce. Książkę polecam.