Zapach ciemności

"Naiwne dziewczę, którym byłam wcześniej, wkroczyło w kobiecość w okrutny sposób. Ukształtował mnie ból, żal, poczucie straty, a dzieła dopełniło pożądanie, gniew i rozpaczliwa chęć pozostania przy życiu." Poprzedni tom nie zachwycił mnie aż tak, jak tego oczekiwałam. Nie potrafiłam zagłębić się w tę historię do końca, poczuć jej emocji i dramatyzmu. Dopiero teraz w pełni mi się to udało. Dopiero teraz doceniłam jej oryginalność i siłę, z jaką poprzez swoją brutalność wywołuje skrajne emocje. Ta opowieść jest naprawdę brutalna, drastyczna, szokuje, budzi obrzydzenie, a jednocześnie jakąś chorą fascynację. Tak, chorą - ból i poniżenie powinny wyłącznie odstręczać, prawda? A jednak, zagłębiając się w historię Livvie, oprócz niechęci i wstrętu czujemy także nadzieję, że Caleb nie do końca jest potworem... I że ta okrutna bajka skończy się tak, jak powinny kończyć się wszystkie bajki - żyli długo i szczęśliwie... Może mroczne erotyki nie staną się moją ulubioną lekturą, ale ten naprawdę wciągnął mnie do swojego świata. Może to źle o mnie świadczy, że ten pełen przemocy świat tak mnie pochłonął. A może po prostu moje kobiece, romantyczne serce zawsze marzy, że każdy potwór z miłości zamieni się w księcia?