Zakon Drzewa Pomarańczy

Zakon Drzewa Pomarańczy planowałam. W bliżej nieokreślonej przyszłości, planowałam, zwłaszcza że tuż po premierze zaczęłam, coś mi nie pykło i odłożyłam na tak zwane później. Tyle że jak powszechnie wiadomo, przeznaczenie to suka, która strzeliła mnie w sam tyłek. Na Fantastyce na luzie w ankiecie wypadł właśnie Zakon jako książka dyskusyjna na Halloween. Słowo się rzekło, kobyłka u płota, trzeba czytać. No to zaczęłam. I powiem Wam, tak totalnie uczciwie, pierwsze 100 stron to była droga przez mękę. Chwilami coś się tam zabłyszczało na ciekawie, ale generalnie… Smoła i ja w charakterze muchy, która przez nią brnie. Aż nadejszła strona setna i smoła się zasfalciła i poszło. Układanka zaczęła się układać, puzzle pasować do siebie, postaci nabrały ikry i charakterów, no i pojawiły się smoki. Choć… Smokami to ja jestem zawiedziona. Liczyłam, że ich będzie duuuużo a tu raptem… ech. No nie, to nie to. Ale mimo to, wątki bohaterów zaczęły ciekawić, ktoś zaczął wkurzać, inna osoba wzbudziła sympatię i podziw, no i ten Zakon… Cóż to jest, jak działa, o co z tym wszystkim chodzi. Tak to intryguje i pcha. Ale, tak mam ale, nie jest to książka idealna, książka, dla której zarwałabym noc i polecała ją z całych sił. Jest to całkiem dobry kawałek fantastyki, niekoniecznie dla młodszego czytelnika. Ale znów starszy i doświadczony może kręcić nosem… Ogólnie - nie ma co poprzeczki za wysoko wieszać. Jest intrygująco, potrafi momentami porwać, troska o losy bohaterów się włącza… Nie ma dramy :P Jest to high fantasy jak nic. Z mocno rozbudowanym światem, wieloma państwami z czego każde ma swoją religię, politykę, szpiegów… Trzeba w to wsiąknąć, dać sobie czas. Potem już im dalej tym lepiej ;)