Zabójcze marzenia

Książka nie porwała mnie na tyle by moje emocje sięgały zenitu, ale też nie wiało z niej nudą i bylejakością. Nie jest rewelacyjna, ale nie jest też przeciętna. Jest po prostu dobra. Aż tyle i tylko tyle, niestety. Trochę dłużył mi się rozwój akcji i zaczęłam się zastanawiać czy "w końcu, nareszcie w tym bufecie" zostanie podane coś co można będzie połknąć i strawić. Do połowy książki jak flaki z olejem ciągnęły się przepychanki męża i żony kto mówi prawdę i kto z nich ma rację, a do tego wciąż był mielony- bynajmniej nie kotlet, ale temat, który można sprowadzić do dialogu : żona- "dlaczego wmawiasz mi, że nic nie widziałam, skoro widziałam", mąż- "dlaczego wmawiasz mi, że coś widziałaś, skoro nie widziałaś". I tak w koło Macieju i dookoła Wojtek. Fakt, można powiedzieć, że autorka próbowała uratować książkę deserem, w formie dobrego zakończenia. Akurat ono totalnie mnie zaskoczyło, mimo iż jest trochę przekombinowane. W wyjaśnieniu zagadki było sporo masła maślanego, w którym czytelnik mógł się umysłowo zapaćkać. Mogłaby być to dobra historia tylko było zbyt wiele monotonii w pierwszej połowie książki, za to w drugiej dla odmiany zbyt dużo poplątania. Moim zdaniem wątki, które warte były rozwinięcia potraktowane zostały po macoszemu, z kolei te mniej ciekawe zostały rozwinięte ponad miarę. Plus- szybko się czyta. Nie zrażam się, gdyż wcześniej czytałam inne książki tej autorki i były bardzo dobre. Ta jej się trochę mniej udała ;).