Ostatnia śmierć w roku

Pożarłam sobie ten kryminałek w dwa dni, a byłby jeden, gdyby nie obowiązki domowe... Akcja rozgrywa się na uroczej greckiej wyspie Lamperos (nieistniejącej?). Herkules Poirot razem z przyjacielem ze Scotland Yardu korzystają z zaproszenia pewnego interesującego osobnika, który od jakiegoś czasu prowadzi na wyspie coś na kształt domu dla przyjaciół. Mamy więc kilkanaście barwnych postaci wspólnie zamieszkujących dość specyficzną rezydencję pozbawioną wygodnych mebli i… zamków w drzwiach. Dzień przyjazdu, to jednocześnie ostatni dzień roku i można by go było całkiem przyjemnie poświętować, gdyby wieczór nie przerodził się w koszmar… Autorce udało się wciągnąć mnie do zabawy w szukanie mordercy i motywu… Historię poznajemy z perspektywy inspektora Catchpoola, który powoli odkrywa przed nami zeznania, sekrety i wydarzenia, w których uczestniczą mieszkańcy rezydencji. W tle pojawia się jeszcze lokalny detektyw, tajemniczy Rasmus, kucharz-bałaganiarz i para właścicieli pobliskiego hotelu. Z każdą rozmową i obserwacją coraz trudniej zdecydować komu, oprócz małego Belga, można by tu zaufać… Powoli odkrywamy brzydkie sekrety mieszkańców, buzujące w nich namiętności, wzajemne niechęci, i wreszcie wzniosłą ideę, która, jak to bywa ze wzniosłymi ideami, doprowadza do katastrofy… Nie dziwi mnie, że to już kolejny tom kontynuacji dzieła mistrzyni zbrodni. Lektura jest klimatyczna, wciągająca i tak – takiego rozwiązania się nie spodziewałam… Gdyby jakiś wielbiciel Christie zastanawiał się, czy jest sens po to sięgać – jest. A w głowie na pewno zapadnie mi fragment, w którym poruszony Poirot napomyka, że nie wyobraża sobie, by zwracano się do niego zdrobnieniem per Herky. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, ale faktycznie – gdyby Herkules pozwolił tak na siebie wołać byłby zupełnie inną postacią… Za książkę dziękuję Wydawnictwu Dolnośląskiemu.