Chór sierot

"Chór sierot" Sophie Hannah to połączenie typowej opowieści o duchach z thrillerem psychologicznym. Połączenie ,które wydaje się idealne dla miłośników subtelnej grozy i nieoczywistej fabuły. Czy jednak historia opowiedziana nam przez autorkę jest naprawdę taka dobra? Louis to z pozoru szczęśliwa kobieta ,z poukładanym życiem rodzinnym i zawodowym. Ma męża Stuarta i małego synka Josepha. Jej jedynym problemem wydaje się sąsiad, który notorycznie urządza głośne imprezy .Z czasem poznając bohaterkę dostrzegamy ,że to nie jedyna rysa na tym w pierwszej chwili idealnym obrazie. Największą bolączką książkowej rodziny jest tęsknota matki za synem. Pomimo tego, że dziecko Louis ma tylko siedem lat, nie mieszka już na co dzień z rodzicami. Wszystko z powodu surowych zasad szkoły z internatem, do której uczęszcza malec ucząc się muzyki. Jedyną okazję do spotkań z Josephem w tygodniu są występy chóru w kościele. Kobieta nie może się z tym pogodzić, nie podoba jej się nowe środowisko syna i niepokoi się o niego. Pierwsza część powieści to w zasadzi bardzo dobra analiza psychiki bohaterki, jej coraz bardziej zszarganych nerwów, narastającej frustracji .Poznajemy drażliwą i dość krytyczną osobę, która nie radzi sobie z problemami w małżeństwie i rozłąką z synem. Na tym etapie wydarzeń dziwnych i niezrozumiałych jest w książce niewiele ,a groza nie występuje wcale. Akcja nabiera tempa dopiero do przeprowadzce za miasto. Dopiero wtedy dziwne i mroczne sprawy na dobre skomplikują życie rodziny Stuarta i Luis doprowadzając do nieoczekiwanego finału.... Mocną stroną "Chóru sierot" jest język, w jakim ta powieść została napisana .Autorce nie można odmówić sprawnego warsztatu, lekkiej ironii ,która nadaje koloryt książce. Brak tu wulgaryzmów czy kolokwializmów ,słownictwo jest dość bogate. Niestety nie znajdziemy tu wartkiej akcji, napięcia narastającego z każdym rozdziałem książki. Historia Louis jest momentami zbyt przegadana, wstęp do prawdziwego horroru jest za długi. Mimo dobrego pomysłu na fabułę brakuje temu klimatu grozy. Żeby czerpać radość z lektury warto więc uzbroić się w trochę wyrozumiałości i cierpliwości :)