Z otchłani

Zakończenie trylogii może trochę słabsze od poprzedniego tomu ale tylko trochę. Ciekawa i zręcznie skonstruowana zagadka, wodzi czytelnika za nos prawie do samego końca gdy wszystkie puzzle nawet te z poprzednich tomów, wskakują na swoje miejsce. Tym razem autor wziął na tapetę pedofilię w kościele. Zaczął bardzo mocno i krwawo, od morderstwa proboszcza jednej z podkrakowskich parafii. Jego pomocnikiem został znany nam już ksiądz Adam, który miał pomagać, ale również pod naciskiem swoich zwierzchników dbać o to, żeby pewne fakty nie ujrzały światła dennego. W kościele ścierały się dwie frakcje. Jedna chciała sprawę zamieść pod dywan, albo znaleźć jak najszybciej kozła ofiarnego, druga od do której należał ksiądz Adam od lat zbierała informacje o wykroczeniach księży. I to niestety zadecydowało o jego dalszym losie. Prócz wątku pedofilii, mamy również kilka morderstw czy nieszczęśliwych wypadków, którym nagle ulegają osoby molestowane czy świadkowie tych wydarzeń. Ostatnią sprawą jest znalezienie mordercy księży, ale ten wątek jest bardzo przewidywalny i z góry można się domyśleć kto i dlaczego wymierza sprawiedliwość. Podobał mi się również wątek obyczajowy i cieszyłam się, że nieśmiały w stosunku do kobiet Lucek wreszcie znalazł swoja drugą połowę a Andrzej też poszedł po rozum do głowy i rozstał się ze wspomnieniami na rzecz żywej i kochającej go kobiety. Dalej podoba mi się styl pisania autora, taki trochę ironiczny i pełen czarnego humoru a gdy trzeba ostry i nie pozbawiony mocnych akcentów. I chyba przeczytam po raz kolejny "Wiatraki", bo teraz gdy dobrze poznałam bohaterów powinnam lepiej ich rozumieć i styl autora nie będzie mnie czasami denerwował.