Taniec piżmowych szczurów

„Pochyliłem się nad ciałami książek. Leżały bezładne, rozdarte i poranione, niczym pobici żołnierze. Podniosłem przypadkowe egzemplarze, zamknąłem i ustawiłem na półce, jakbym był sanitariuszem pakującym rannych do karetki.” Trzeba naprawdę kochać książki, żeby z taką miłością wyrażać swoje uczucia. Sięgając po nieznanego mi dotąd autora zostałem pozytywnie zaskoczony tym Kingowskim klimatem powieści. Bohaterem tej powieści jest czterdziestosześcioletni pisarz grozy Wiktor Szczęsny, który podczas spotkania autorskiego dostaje propozycję aktu darowizny domu. Dobroczyńca to biznesmen od wędlin, który z sobie tylko wiadomych powodów chce pozbyć się posiadłości wartej ponad milion złotych. Wiktor oczywiście wprowadza się do domu i już pierwszej nocy odkrywa, że budynek jest nawiedzony przez duchy. Autor skupia się na przemyśleniach i odczuciach swojego bohatera, to zaś sprawiało, że opowieść wciągała tak bardzo, iż poczułem rozpadające się życie prywatne Wiktora. Jego wewnętrzny dramat i strachy towarzyszące nocą w domu. Trzon opowieści stanowi klątwa i zjawy. Mamy tu jakby dwie opowieści; jedną o żydowskim złocie, i druga z dramatem niewinnych dzieci. To dobra powieść z ciekawą tajemnicą z czasów przeszłości. Troszkę męczył mnie jednak styl autora, który odbiegał od tego co miałem w wyobraźni, by nawiązać do swojej poprzedniej powieści. Wyglądało to jak samoreklama, której nie rozumiałem. Fikcyjny świat można było też lepiej opowiedzieć, może inaczej trochę przedstawić. Bardziej dramatycznie, nie tak gawędziarsko i zabawnie. Na plus zasługuje miłość autora do książek, o której już wcześniej wspomniałem. „Każdy człowiek czytający ma w swojej czułej pamięci książki, które połknął od razu, jednym haustem. Na tym zresztą polega fenomen czytelnictwa – że trafisz na coś, co wsysa tak, że przeciąga cię na drugą stronę kartki, i nie możesz wrócić, póki nie skończysz”.