Wyznanie

Po znakomitej "Muzie" i "Miniaturzystce' nie mogłam nie przeczytać najnowszej powieści Jessie Burton i z całą pewnością stwierdzam, że było warto. To wspaniała i porywająca opowieść, od której nie można się oderwać. Zawiera w sobie wszystko, co powinna mieć dobra historia: tajemnicę, ciekawych bohaterów, wielkie namiętności. Fabuła osnuta jest wokół niszczącej miłości dwóch kobiet- sławnej pisarki Connie i młodziutkiej Elise. Obie jadą do Los Angeles, aby uczestniczyć w pracach nad kręceniem filmu opartego na książce Connie i ta wyprawa wywróci ich życie do góry nogami. Jednak główną bohaterką książki jest Rose, córka Elise, która podejmuje próbę odnalezienia śladów matki, która odeszła od jej ojca, porzucając własne dziecko i ślad po niej zaginął. Rose podejmuje pracę w domu dawnej kochanki swojej matki i spróbuje skłonić ją do wyznania prawdy o wydarzeniach z przeszłości. Czy jej się uda? Czego się dowie? To jest właśnie najciekawsze w tej powieści i wcale nie takie oczywiste. Jessie Burton kolejny raz oczarowała mnie po mistrzowsku snutą historią. Emocje w niej buzują i nabrzmiewają, aż dochodzą do stanu wrzenia. Czytając tę książkę niczego nie można być pewnym, bo autorka nie feruje nam w niej banalnych rozwiązań. To piękna i pobudzająca do refleksji opowieść o sile i słabości kobiet, o dorastaniu do macierzyństwa, poznawaniu samego siebie, które przekłada się na szukanie odpowiedzi na kluczowe pytanie: kim jestem i czego chcę od życia? Wzruszające i mądre jednocześnie. Zakończenie "Wyznania" jest zaskakujące, a zarazem prowokuje do zastanowienia się nad sprawami, które zwykle traktujemy jak oczywistość- czy ucieczka zawsze jest dowodem słabości? A może, jak twierdzi Rose, to stawianie czoła rzeczywistości? Może dobrze jest "będąc nigdzie, dotrzeć dokądś"? Z takimi pytaniami zostawia nas autorka tej fascynującej książki. A ja szczerze ją polecam wszystkim miłośnikom wielkich epickich opowieści, w których można dostrzec nie tylko drugie, ale i trzecie dno.