Miniaturzystka

Petronella Oortman, a właściwie od niedawna Petronella Brandt,wiejska dziewczyna pochodząca z Assendelff przybywa do Amsterdamu, do niedawno poślubionego Johannesa Brandt'a, którego nie widziała od dnia ślubu. Miasto przywitało ją chłodem ciągnącym od kanału i dostojnie pięknymi kamienicami, miedzy którymi znajdował się jej nowy dom. Johannes jest kupcem, jednym z najlepszych w mieście. Barkami przewozi towary, pieprz, cukier,liście herbaty do różnych miast Europy, między innymi do Wenecji i Londynu. Nieustannie zajęty nie ma czasu przywitać żony. Wyręcza się swoją siostrą Marin, która oprowadza ją po domu. Petronella jest przerażona zarówno wyglądem swojego pokoju, gdzie na ścianach wiszą ohydne obrazy, a wnętrze zdobi mnóstwo poduszek, okryć z wyszytymi inicjałami, jak i jedzeniem, którym ją poczęstowano. Zamiast „truskawek maczanych w złocie” dostała czerstwy chleb i rybę. Nie tak wyobrażała sobie dobrobyt i swoje nowe życie u boku męża. Johannes niestety okazuje się bardzo oschłym i tajemniczym mężczyzną. Zamiast cieszyć się młodą, piękną żoną ukrywa się nocami w swoim gabinecie, po czym wczesnym rankiem chyłkiem wybywa z domu. Zrozpaczona Nella nie umie odnaleźć się w tej sytuacji. Dopiero dziwny prezent, który otrzymuje od małżonka pobudza ją do życia, intryguje i daje chęć do dalszego działania. Ów prezent to olbrzymi kredens z dębiny z przymocowanymi kotarami zasłaniającymi jego wnętrze. Środek jak się okazuje jest podzielony na 9 segmentów, dosłownie jakby ktoś zrobił wierną kopię domu, w którym niedawno zamieszkała. Tylko brak w nim mebli i mieszkańców. Któż mógł stworzyć takie arcydzieło i dlaczego? Jessi Burton zauroczyła mnie swoim stylem pisania. Powieść jest niesamowicie dobrze dopracowana. Przede wszystkim czasy w których rozgrywa się akcja, czyli XVII wieku są dokładnie nakreślone i pod względem historycznym i pod kątem obyczajowo-społecznym. Autorka podkreśla problem rasizmu posługując się jednym ze swoich bohaterów Ottem, służącym u państwa Brandt, który wzbudzał niechęć i pogardę wśród społeczeństwa holenderskiego. Homoseksualizm, który był sodomią, zbydlęceniem i wykluczał taka osobę zupełnie z życia w społeczeństwie, wręcz był wskazaniem do aresztowania i kary śmierci. Jessi Burton przedstawia barwnie i konkretnie społeczeństwo holenderskie, czyli obłudnych mieszkańców o świętoszkowatej pobożności, gdzie w rzeczywistości „sąsiad śledzi sąsiada, kręcąc sznury, którymi wszystkich zwiążą” Gdzie rządzi pieniądz, a nie sprawiedliwość. Bohaterowie są niezwykle z wielka precyzją opisani. Zarówno ich wygląd, ubiór jak i sposób zachowania, myślenia. Pierwszy raz spotkałam się, że w książce opisuje się bohaterów uwzględniając zapach. Nella była tą specyficzną bohaterką, która miała taki dar. Johanes pachniał dla niej piżmem, jego siostra gałka muszkatołową, a ich znajomy mokrym psem i dymem drzewnym. „Miniaturzystka” jest nietuzinkową powieścią wielowątkową, przeplataną mnóstwem tajemnic,w które powoli wgłębiałam się podczas czytania powieści i odczuwałam niepohamowaną chrapkę, aby jak najszybciej poznać ich rozwiązanie. I mimo iż wszystko się wyjaśnia pod koniec lektury to czuję niedosyt jakby autorka nie opisała całości, jakby nie postawiła kropki nad i. A może planuje opisać dalsze losy Petronelli, co niezmiernie by mnie ucieszyło.