Wypiór

"Wypiór" to pastisz Mickiewicza pióra mistrza pastiszu, Grzegorza Uzdańskiego. Genialny koncept - w szafie u przeżywającej kryzys pary trzydziestolatków przy pl. Zbawiciela mieszka Adam Mickiewicz, tyle że w postaci wampira, który krwi rząda, krwi rząda, krwi rząda, a jakże. Trochę śmiesznie, trochę strasznie, trochę tajemniczo. Czy duch Mickiewicza rzeczywiście unosi się nad wodami tzw. warszawki i czy wysysa z nas krew, przez co stajemy się, jak on, upiorami? Czy musimy się z naszym wampirzym romantyzmem chować po szafach i robić kontrowersyjne coming outy? Czy mówimy Mickiewiczem, czy narodowo-wampirzym mitem kształtowanym przez kolejne podstawy programowe? Czy w tym zalatującym stęchlizną i wilgocią Mickiewiczu możemy znaleźć coś świeżego? Uzdański znalazł. Mickiewiczowską frazą (a właściwie frazami, w których brzmią różne dzieła staruszka romantyka) opowiada niby-banalną, a jednak po ludzku dramatyczną historię Marty i Łukasza. Równolegle poznajemy niby-dramatyczną, a jednak zabawną historię trupa wieszcza, co to nie może umrzeć. Podobnie zresztą jak jego serdeczny przyjaciel Ignacy Domeyko, człowiek-puma, którym stał się na wieczność w wyniku eksperymentu uwzględniającego pradawną indiańską medycynę. Panowie do dziś wymieniają pełne uprzejmości maile. Na pierwszy rzut oka szalenie to zgrabne,  zręczne, zaskakujące co strona znajomymi rytmami, słowem - zabawne. Na drugi rzut oka prowokuje jednak pytania o miejsce Mickiewicza i romantyzmu w ogóle we współczesnej świadomości, myśleniu i interpretowaniu świata.