Wszystkie moje domy

Ten moment, gdy "ostatnie dziecko" z hukiem zatrzaskuje za sobą drzwi a mąż wraca po ostatnim dniu pracy, z której w ogóle mógł nie wrócić. Ten moment, gdy niczego nie trzeba, nikt nie czeka i nie woła. I wiesz, że to już, że teraz, że do drzwi puka... No właśnie, co? Grażyna Jagielska tworzy bohaterkę, która dość ma wyborów, dość lęku o bliskich, huku samolotów, które krzyczą nad głową o tym, że jej mąż właśnie sprowadza je na ziemię. Matka, żona, kobieta, bierze w dłonie całe swoje życie zaklęte w wielkie i małe gabaryty i sprzedaje, rozdaje, wyrzuca za siebie. Pora na nich, na tę najmniejszą dwójkę, na ich świat i nic poza tym. "Wszystkie moje domy" budowane są na potrzebie wolności i dzieleniu jej we dwoje, na odwadze, ucieczce, która wymaga więcej niż pozostanie. Gdzieś w głowie tli się panika i troska o dzieci, lekkie zwątpienie w siły i szczęście. Ale przecież można żyć minimalistycznie, wiejsko, ekologicznie, nawet mało logicznie byle nie latało! Ale lata! Na miłość boską znowu lata, albo znosi zaskrońce, albo szkodzi żurawiom albo działa przeciw wiejskiej społeczności choć pro-eco... Za plecami bohaterów, na telefonicznym drucie wisi przewodnik duchowy i pewien specjalista od pisania felietonów, syn dzwoni pytać i rezygnuje, mąż strząsa gazetę i odkrywa lęk wysokości (pilot!). Ale to nie o tym czarny humor i durne dyskusje, nie o tym cierpliwie zaciśnięte zęby. To wszystko o kobiecie, o spokoju, którego nie sposób odnaleźć, o prostocie, która zostać może tylko w sferze marzeń. Są momenty, gdy kiwam głową na życie mojej niemal rówieśniczki i chwile gdy nieco drażni mnie językowy chaos. Takie akapity, które bawią, niosą w życie i serdeczny śmiech i takie, które zdają się mało prawdziwe. Ale cała książka jest tak bardzo bliska chwilom, w których ręce opadają a my rzucamy rodową porcelaną z okrzykiem: a dajcie wy mi święty spokój!, że warto czytać, wczuć się i popłynąć z wodą (zawsze jest woda!) po wolność. Chwilową lub ostateczną. Dziękuję Wydawnictwo Wab , a sama polecam na chwilę. By się zaśmiać i pożałować. I westchnąć. Panu_Ka Czyta