Wszystkie boże dzieci tańczą

Od kilku lat coraz większą estymą darzę twórczość Harukiego Murakami. "Wszystkie boże dzieci tańczą" to zbiór sześciu krótkich opowiadań, które spaja wątek trzęsienia ziemi. Ten jeden z największych kataklizmów w historii Japonii miał miejsce blisko miasta Kobe, w 1995 roku. Lektura mimo licznych wątków psychologicznych i filozoficznych należy do bardzo lekkich i szybkich. Przystępny, lakoniczny, a jednocześnie bardzo klarowny język, sprawiają że czytanie jest wielką przyjemnością. Bohaterowie wyglądają jak zwyczajni ludzie, którzy nie wiedzieć czemu zagubili się na kartach książki. Nie trudno więc się z nimi utożsamić. Wszystko to sprawiło że "zniknąłem" z realnego świata, myślami będąc w Japonii tuż po trzęsieniu ziemi. Drugą cechą wspólną opowiadań jest ich otwarte zakończenie. Bardzo lubię ten zabieg, gdyż zostawia on pole dla wyobraźni. Te formy krótkie, z pozoru nie wywołują emocji, ani nie niosą przesłania, ale gdy się głębiej wczytamy, okaże się że jest z goła całkiem odwrotnie. Autor przyzwyczaił nas do opowiadania o tych samych tematach: muzyka, sport, literatura , sens życia, śmierć, miłość, samotność, seks, alkohol. Tym razem jednak większy nacisk kładzie na relacje międzyludzkie. Trzęsienie ziemi okazuje się jedynie smutnym pretekstem ku owym rozważaniom. Zdecydowanie polecam ten krótki niemal dwustu stronicowy zbiór. Stawiam 9/10.