Pierwsza osoba liczby pojedynczej

Powieści Murakamiego wiją się niczym górskie serpentyny, znikając gdzieś w ciemnych tunelach słów, by po chwili wystrzelić z nich zupełnie niespodziewaną drogą... I tego właśnie brakuje mi w tych opowiadaniach, powolnego wręcz leniwego snucia się w górę i w dół, to tu - to tam, a jednak... zawsze we właściwym kierunku. Tak, opowiadanie w mojej opinii to forma, niosąca ze sobą pewien niedosyt, niedosyt słów, by wybudować z nich odpowiednią atmosferę, opowiadanie to również zbyt mało liter, zbyt mało by usypać z nich górę, na którą warto by się wspiąć. Zbiór ten utwierdza mnie w mej niechęci do słowa skondensowanego, do swoistego surogatu wciągającej opowieści. Po raz kolejny odkładam kompilację opowiadań z konstatacją, iż taka forma literacka to nie moja bajka...